Saturday, September 9, 2017

Ang Idolong Watchtower


This article is originally written in English on February 29, 2004 and can be found on this link: https://e-watchman.com/watchtower-idol/

Ang sanaysay na ito ay orihinal na isinulat sa Ingles noong Pebrero 29, 2004 at matatagpuan sa: https://e-watchman.com/watchtower-idol/

Pakisuyong basahin ang mahalagang paaalala tungkol sa website na pinagkuhanan ng artikulo. Maaaring mabasa ang paalala sa unahang bahagi ng blogpost na ito: Ang Oras ng Pagsubok na Dumarating sa Buong Tinatahanang Lupa 

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ang idolatriya ay laging naging silo para sa bayan ng Diyos. Maaga pa lamang sa kasaysayan ng Bibliya, ating mababasa ang tungkol sa paggawa ni Aaron ng gintong guya upang kumatawan kay Jehova sa harap ng mga idolatrosong mga Israelita. Sa kabila ng maliwanag na utos ni Jehova, hindi pa man natatagalan matapos na makapasok ang mga Judio mula sa Lupang Pangako ay nagsimula na silang sumamba sa mga imahe ni Baal at sa mga sagradong poste. 


Maging ang pinakamatalinong tao ng kaniyang panahon, si Solomon ay may kahangalang nagtayo ng mga templo para sa kaniyang mga banyagang mga asawa upang sambahin ang kanilang mga bathala. Pagkatapos na ang Israel ay mahati sa dalawang bansa, naging talamak na ang idolatriya sa Hilagang Kaharian nang magtatag si Jeroboam ng dalawang lugar para sa pagsamba sa ginintuang guya para sa kaalwanan ng kaniyang mga nasasakaupan, upang nang sa gayon ay hindi na nila kailanganin pang maglakbay at tumungo sa Jerusalem upang sumamba. Nang maglaon maging ang templo ni Jehova sa Jerusalem ay nadungisan na rin mula sa lahat ng uri ng idolatrosong mga imahen.

Ang sinaunang mga Kristiyano rin ay inutusang umiwas mula sa idolatriya; subalit ang idolatriya ay maaari ring magkaroon ng hindi gaanong mga hayagang uri. Bilang halimbawa, sumulat si Pablo sa mga taga Colosas at pinayuhan silang patayin ang mga sangkap ng kanilang katawan upang makaiwas mula sa imoral na mga pita sa sekso at sa kaimbutan, na ayon kay Pablo ay idolatriya. Ang idolatriya ay hindi lamang ang basta pagyukod sa isang uri ng imahen, subalit, ang idolatriya ay nangangahulugan rin ng paglalagay ng pagnanasa ng tao sa ibabaw ng kalooban ng Diyos. Para sa isang Kristiyano, ang anumang bagay na humahadlang sa kanila sa pagbibigay ng kanilang lubos na debosyon sa Diyos ay idolotriya.

May mga pagkakataon kung saan ang mga apostol at ang iba pang prominenteng mga lingkod ay labis na hinangaan. Dahil sa makahimalang mga kapangyarihang ipinamalas ng mga apostol, may mga pagkakataong kinilala sila bilang mga diyos. Ang pagsunod sa tao ay maaari ring maging isang uri ng idolatriya. Kinailangang payuhan ni Pablo ang kongregasyon ng Corinto dahil nagbibigay na sila ng labis pagpapahalaga sa tao. Ang ilan ay nagaangking kay Pablo; ang iba ay kay Apolos; at ang iba pa ay kay Pedro naman.

Maging sa panahong ito ang pagsamba sa mga santo ay prominente sa Sangkakristiyanuhan. Ang mga Kristiyano ay nabigong sumunod sa pansarang talata sa liham ng Unang Juan. Kababasahan ito ng ganito: “Mumunting anak, bantayan ninyo ang inyong sarili mula sa mga idolo” Isa ngang balintuna na maging ang manunulat ng kinasihang babalang iyon, si Juan mismo, ay nagtangkang magpatirapa sa harap ng isang anghel matapos niyang matanggap ang pagsisiwalat. Ang anghel ay mariing nagbabala na huwag niya itong gawin. Sa maikling pagbabasa-basa lamang ng ilan sa mga ulat sa Bibliya, dapat na maging malinaw na ang idolatriya ay isang silong napakadaling kahulugan ng mga Kristiyano.

Subalit ang gawain ba ng idolatriya ay nasugpo na sa modernong kasaysayan ng mga Saksi ni Jehova? Hindi, ang mga Saksi ni Jehova ay hindi maaaring makapagmalaki nang ganoon. Habang tinaggihan ng orihinal na Internasyunal na mga Estudyante sa Bibliya ang hayagang pagsamba sa mga kilalang santo at mga imahen ng Sangkakristiyanuhan (maliban na lamang sa paggamit ng krus noong simula bilang bahagi ng pagsamba ng mga Estudyante sa Bibliya), ang mapanghikayat at maimpluwensiyang tagapagtatag ng Watchtower ay hindi sinasadyang naging isang pigurang sinasamba ng karamihan. Bagaman hindi niya personal na ginawa ang pag-aangkin, naging opinyon nga ng marami sa mga naunang Estudyante sa Bibliya na si Charles Taze Russell, ay “ang tapat at maingat na alipin.” Samakatuwid, nang biglaang mamatay si Russell noong 1916, tinatayang kalahati niyaong mga nakaugnay sa Watchtower ang tumangging kilalanin ang pangunguna ni J.F. Rutherford. Maging hanggang sa araw na ito, mayroon pa ring ilan na nag-aangking kay Charles Russell.

Walang sinuman ang nagkaroon ng ganitong uri ng impluwensiya sa mga Saksi ni Jehova pamula noong kamatayan ni Charles Russell- kahit pa maging ang palaban na si “Judge” Rutherford. Pamula noong kamatayan ng pantas na si Fred Franz noong 1992, ang Samahan ng Watchtower ay nakilala dahil sa kawalan ng isang pigurang nangunguna. Wari bang ang kulto ng personalidad sa wakas ay nalupig na.

Kung isasaalang-alang ang pagkahilig ng lahat ng di-sakdal na mga tao sa idolatriya, matapat bang makapag-aangkin ang sinuman na nalupig na niya ang gayong mga tendensiya? Habang walang sinumang kahanga-hanga at mapanghikayat na katauhan ang lumililim sa mga Saksi ni Jehova sa kasalukuyan, para bang ang tendensiya na humanga sa tao ay nagbangong anyo at naging isang higit na tuso at mapanlinlang na uri ng idolatriya. Sa halip na isang nakikilalang mukha, lumalabas ngayon na para bang ang Samahan ng Watchtower sa sarili nito ay unti-unting umukupa ng higit na prominenteng lugar sa puso at isipan ng mga Saksi ni Jehova kaysa kay Jehova mismo. Kung iyon nga ang kalagayan, iyon ay idolatriya.

“IBANG MGA PANGINOON,” BUKOD KAY JEHOVA

Hindi maikakaila na ang Watchtower ang siyang nagpapasiya sa lahat ng aspekto ng pananampalataya ng mga Saksi ni Jehova. Hindi rin maikakaila na ang pagsunod sa dumaraming bunton ng mga patakaran at mandato sa organisasyon ay unti-unti nang naging sukatan ng pagsamba ng mga Saksi ni Jehova. At habang ang mga turo ng Bibliya ang siyang pangunahing pundasyon ng pananampalataya, ang Watchtower ang siyang nag-aangking bukod tanging nagmamay-ari ng karapatang magpasiya kung papaano ba dapat maunawaan ng lahat ng mga Saksi ang salita ng Diyos.

Sa nakalipas na 25 taon ang Watchtower ay hinihilingan pa nga ang lahat ng mga nagnanais na magpabautismo na ipahayag na kinikilala nila na ang kanilang bautismo ay naguugnay sa kanila sa “ginagabayan ng espiritung organisasyon” ni Jehova. Tunay nga, ang mga Saksi ni Jehova ay pagmamay-ari ng Watchtower. Ang kalagayan ay katulad ng isinaad ng propeta matagal na panahon na ang nakalilipas: “O Jehova na aming Diyos, ang ibang mga panginoon bukod sa iyo ay nagmay-ari sa amin.”

Habang ang tapat at maingat na alipin ay responsable sa pagpapakain ng espirituwal na pagkain sa tamang panahon sa sambahayan ng Diyos, lumilitaw na para bang ang institusyon ng Watchtower ay lumalampas na sa simpleng utos na ibinigay ni Kristo sa kaniyang mga alipin.

Nang pinasimulan ni pastor Russell ang Watchtower noon pang 1879, isa lamang itong publikasyon na naglalayong bigyan ng impormasyong mapag-iisipan ang mga Kristiyano. Ang mga kongregasyong lumitaw bilang resulta ay hindi gaaanong magkakaugnay, na magkakaugnay lamang sa espirituwal, tulad nga ng unang siglong mga kongregasyon. Subalit ngayon nga, ang organisasyon ng Watchtower ay isa nang multi-bilyong dolyar na institusyon na mayroong malalawak na mga pag-aari at isang maliit na hukbo ng mga abugado na ipinadadala upang proteksiyunan ang mga interes ng Samahan sa buong daigdig.

Sa nakalipas na mga taon, ang Brooklyn Bethel, ang palimbagan sa Wallkill at ang mga pasilidad na pang edukasyon sa Patterson, at ang iba pang mga tanggapang pansangay sa buong mundo ay naging tulad ng mga banal na Mecca, kung saan ang mga matapat ay nagsasagawa ng kanilang paglalakbay. Mayroon pa ngang pribadong mga kumpanya na pinamamahalaan ng mga Saksi ni Jehova na nag-aalok ng serbisyo sa mga turista sa Bethel. (Bethel Coach Tours, at Bethel Tours.com at Bethel Tours Vacations.com)

Isaalang-alang ito, bilang halimbawa, sa kung papaanong ang pananampalataya sa organisasyon ay itinuturing na pinakamahalaga, na mas nakahihigit pa maging sa pananampalataya kay Jehova at kay Jesus: Kung ang isa sa mga Saksi ni Jehova ay magtapat sa isang elder na siya ay nawalan na ng pananampalataya sa Diyos at sa Bibliya, malamang na gagawin ng mga elder ang lahat upang maibalik ang pananampalataya ng taong iyon. Subalit, kung ang parehong taong iyon ay aamin na siya ay hindi na naniniwala na ang Watchtower ang organisasyon ni Jehova, o na hindi na siya naniniwala sa ilang turo ng “tapat na alipin,” kahit na siya ay maaaring naniniwala pa rin sa Bibliya, ang taong iyon ay malamang na maaakusahan ng pag-aapostasya at malamang na siya ay ititiwalag mula sa kongregasyon. Ang isang miyembro nga ng Lupong Tagapamahala ay minsang naulat na nagsabi na maging ang pag-iisip ng mga kaisipan na taliwas sa mga turo ng Samahan ng Watchtower ay isa nang uri ng kawalang katapatan.

Ang nangingibabaw na kaisipan, na ang Samahan ay hindi maaaring magkamali ay minsang ipinahayag ng isang sister sa pakikipag-usap niya sa isang pagkakataon kung saan ipinahayag niya ang kaniyang pagkasuklam na mayroong nagtangkang kuwestiyunin ang Watchtower. Siya ay kinaringgan ng pagsasabi ng mga sumusunod: “ Aba, ang kuwestiyunin ang Watchtower ay para bang pagkuwestiyon kay Jehova.” Maliwanag na hindi nauunawaan ng sister na ang kaniyang inosenteng pamumuna ay hindi lamang nagpapakita ng pagkilala niya sa pagiging pantay ng Watchtower at ni Jehova, kundi inilalagay pa nga niya ito sa ibabaw ng Diyos. Papaano nga? Buweno, pinahihintulutan ni Jehova na siya ay kuwestiyunin ng kaniyang mga mananamba. Bilang halimbawa: Ang pagkakataon nang kinuwestiyon ni Abraham ang pagiging angkop ng kahatulan ng Diyos laban sa Sodoma at Gomora. Higit pa riyan, hinayaan rin ni Jesu-Kristo na siya ay palagiang kuwestiyunin ng kapuwa kaniyang mga tagasunod at ng mga Pariseo. Ang Watchtower ba ay higit na nakatataas maging kay Jehova at kay Kristo?

Ang opinyon na nilinang sa pagitan ng mga Saksi ni Jehova ay na ipaliliwanag ng Watchtower ang anumang gusto ni Jehova na malaman ng kaniyang bayan. Ang mga Saksi ay natutuhan nang magtiwala sa Watchtower hanggang sa punto na ipinagpapalagay nila na sa pagsunod sa programang inilatag ng Samahan, na sinasamba na nila ang Diyos na Jehova ng kanilang buong puso, isip at kaluluwa. Kaya nga, ang kaisipan na nalinang ay na ang anumang maaaring magdulot ng upasala sa imahe ng Watchtower ay dapat na iwasan anuman ang maging kapalit nito. Ang gayong nangingibabaw na damdamin bilang halimbawa na ay umakay sa Watchtower sa pagtatago at pagmamaliit sa lawak at pagiging seryoso ng mga ng kaso ng pang-aabuso sa bata upang maproteksiyunan ang imahe ng organisasyon bilang isang espirituwal na paraiso.

Kaya nga sa isang kamay, ang Diyos ay sagradong nag-aatas sa kaniyang mga pastol upang ipagtanggol ang mga batang lalaking walang ama mula sa pang-aabuso, subalit sa kabilang kamay naman, ang tanggapang legal ng Watchtower ay maraming ulit nang tinagubilinan ang mga elder na huwag irereport ang mga krimeng ginawa laban sa mga bata; at sa paggawa niyaon ay ipinagsanggalang ang mga nagsasagawa ng pedopilya mula sa pagkakabunyag- ang lahat ng ito ay ginagawa sa ilalim ng pagkukunwaring pagsasanggalang di-umano sa pangalan ni Jehova mula sa kapulaan. Subalit ang patakaran ng Bethel ng pagtatakip sa mga nagsasagawa ng pedopilya mula sa pagkakalantad ay nagdulot lamang ng higit na kapulaan sa pangalan ng Diyos kaysa sa aktwal na mga krimeng ginawa. Subalit iyan ay isang halimbawa kung paanong kinamkam ng Watchtower ang lugar ng Diyos.

Ang mga kapatid na lalaki rin ay nagpakita ng pagiging handang magsagawa ng panlilinlang sa iba pang mga aspekto para lamang may kasinungalingang maiprisinta ang Samahan ng Watchtower bilang isang hindi pumapalyang sinag ng liwanag.

Isa ngang kakatuwa, kung hindi man nakababagabag na katotohanan ay na habang ang Watchtower ay naging napakasigasig sa paglalantad sa mga idolatriya ng Sangkakristiyanuhan at sa mga espirituwal na panganib ng paghanga at pagpipitagan sa mga pambansang emblema at mga bagay na tulad nito, ang mga Saksi ni Jehova ni minsan ay hindi man lamang nababalaan tungkol sa pagbibigay ng labis labis na importansiya sa Watchtower mismo. Wari ngang ang pagpapasiya ay naibaba na para sa panghuling paghatol upang hamunin ang lahat ng mga Saksi ni Jehova na higit na tuwirang ipamalas ang kanilang katapatan sa Diyos na Jehova.

“HINDI BA AKO NANAHIMIK AT NAGTATAGO NG MGA BAGAY BAGAY?”

Kapag sinabi mismo ni Jehova na bago ang kaniyang kaluwalhatian ay maitanyag, ang bawat mataas na bagay ay kailangan munang maibaba, ang nga ba ang maiisip natin may kinalaman sa kinabukasan ng kahanga-hangang organisasyon ng Watchtower? Hindi nga ba ang Watchtower isang mataas na bagay sa mata ng mga Saksi ni Jehova? O sa ibang pananalita: Ano kaya ang maaaring mangyari sa pananampalataya ng mga Saksi ni Jehova kung ang Watchtower ay malalagay sa kahihiyan sa harap ng madla at mawasak pa nga? Papaano tutugon ang bawat Saksi kung magiging malinaw na sila ay iniligaw ng Watchtower sa paano man? Masisira ba ang pananampalataya nila sa Diyos at kay Jesus? Ang mga ito ay hindi nga matatalinhagang mga katanungan. Ang mga ito ay mga totoong pagsubok na naghihintay sa hinaharap, mga pagsubok na hindi hinanda ng Watchtower ang mga Saksi ni Jehova upang kaharapin. Ang mga pagsubok na hindi maiiwasang kaharapin ng bawat Kristiyano ay hindi malalampasan sa pamamagitan ng simpleng pagsunod sa mga patakaran ng Organisasyon, subalit sa pamamagitan lamang ng indibidwal na kapahayagan ng bawat isa ng kaniyang hindi natitinag na pananampalataya sa kapangyarihang magligtas ni Jehova at ni Jesu-Kristo.

“Pumasok ka sa malaking bato at magtago ka sa alabok dahil sa panghihilakbot kay Jehova, at mula sa kaniyang marilag na kadakilaan. Ang palalong mga mata ng makalupang tao ay mábababâ, at ang pagmamataas ng mga tao ay yuyukod; at si Jehova lamang ang matatanyag sa araw na iyon.  Sapagkat iyon ang araw na nauukol kay Jehova ng mga hukbo. Iyon ay nasa lahat ng palalo at matayog at nasa lahat ng nakataas o mababa; at nasa lahat ng sedro ng Lebanon na matatayog at nakataas at nasa lahat ng dambuhalang punungkahoy ng Basan; at nasa lahat ng matatayog na bundok at nasa lahat ng mga burol na nakataas; at nasa bawat mataas na tore at nasa bawat nakukutaang pader; at nasa lahat ng mga barko ng Tarsis at nasa lahat ng mga kanais-nais na bangka.” –Isaias 2:10-16

Sa kasawiang palad, habang ang idolatriya ay napakatalamak pa rin sa pagitan ng bayan ng Diyos maging hanggang sa kasalukuyang panahon, inihula ni Jehova sa Kasulatan kung papaano niya binabalak na gamutin ang napakatanda nang problema ng idolatriya sa katapus-tapusan.

Ang ika-48 na kabanata ng Isaias ay nagpapaliwanag na itinago ni Jehova ang isang malaking bahagi ng espirituwal na katotohanan mula sa kaniyang bayan hanggang sa isang panahon sa hinaharap. Ang Isaias 48:6-7 ay nagsasalita mula sa isang panahon sa hinaharap kung saan isisiwalat ng Diyos, na para bang mula sa isang time capsule, kung ano ang bagay na kaniyang itinago hanggang sa panahon na iyon: “Narinig mo. Masdan mong lahat iyon. Kung tungkol naman sa inyo, hindi ba ninyo iyon sasabihin? Nagparinig ako sa iyo ng mga bagong bagay mula sa kasalukuyang panahon, ng mga bagay nga na iniingatang nakataan, na hindi mo pa nalaman. Sa kasalukuyang panahon ay lalalangin ang mga iyon, at hindi mula nang panahong iyon, ng mga bagay nga na bago dumating ang araw na ito ay hindi mo pa narinig, upang hindi mo sabihin, ‘Narito! Alam ko na ang mga iyon.’”

Ipinaliliwanag ng Isaias 57:11 ang kasalukuyang kalagayan: “Kanino ka nangilabot at nagsimulang matakot, anupat nagsinungaling ka? Ngunit hindi ako ang inalaala mo. Wala kang isinapusong anuman. Hindi ba ako nananahimik at nagtatago ng mga bagay-bagay? Kaya hindi ka natakot sa akin.”

Anong layunin nga ang maaaring maisagawa ni Jehova sa pagiging “nananahimik at nagtatago ng mga bagay bagay?” Ipinaliliwanag ng talata 5 ng ika-48 na kabanata ng Isaias na ito ay: “upang hindi mo sabihin, ‘Ang aking idolo ang gumawa ng mga iyon, at ang aking inukit na imahen at ang aking binubong imahen ang nag-utos sa mga iyon.’”

Yamang malinaw na ang nasa itaas na mga kahatulan ng Isaias ay hindi pa nagaganap, yamang ang mga ito ay mangyayari sa panahon ng galit ni Jehova kapag ang kaniyang mga lingkod ay ihahagis sa nakatutunaw na hurno ng pagdurusa, ang idolo na tinutukoy ni Jehova ay malamang na ang Samahan ng Watchtower. Yamang ang Watchtower ang siyang nag-aangkin bilang ang tagapagsiwalat ng lahat ng katotohanan ng Diyos sa sambahayan ni Jehova, kaya naman nakita ng Diyos na angkop na itago ang mahahalagang pagsisiwalat. Sa panahon ng kabagabagan at pagdurusa, si Jehova nga ay magiging Diyos at Hari sa pinakalubos na diwa sa pagtubos sa kaniyang napahiyang mga lingkod at sa pagsisiwalat sa mga bagay na kaniyang itinago mula sa kanila.

Na si Jehova ay nagkakait ng liwanag mula sa kaniyang sariling bayan upang hiyain at tanggalan ng kredibiliad ang idolong Watchtower ay maliwanag sa ika-11 talata ng Isaias kabanata 48 na nagsasabi: “Alang-alang sa aking sarili, alang-alang sa aking sarili ay kikilos ako, sapagkat bakit hahayaan ng isa na siya ay lapastanganin? At sa kaninuman ay hindi ko ibibigay ang aking kaluwalhatian.”



Personal na Komentaryo:


Nang isinulat ang sanaysay na ito 13 taon na ang nakalilipas, hindi pa ganoon kahayagan ang pagiidolo ng karamihan sa Watchtower. Totoo kung susuriin ang pag-iisip ng mga Saksi maging noong mga isang dekada bago ang panahong ito, marami naman talaga ang kumikilala na sa Watchtower bilang isang tulad diyos na pigura, isang napakabanal at hindi pumapalyang awtoridad na kailangang laging sundin at hindi maaaring pag-alinlanganan.

Subalit kamusta naman ngayon, sa ating modernong panahon, kamusta naman kaya ang grado ng mga Saksi pagdating sa idolatriya, ano kaya ang masasabi ng Diyos na Jehova sa napakaraming lingkod niya kapuwa bata at matanda na nagsusuot ng mga pin, kuwintas, hikaw, pulseras at iba pang palamuti sa katawan at maging mga kasuutan na mayroong tatak na “JW.org?” Hindi pa nga iyon ang pinakamalala. Bukod sa paggawa ng mga cake, paglalagay ng mga sticker sa kotse, pagsusuot ng necktie, paginom sa mga mug, paggamit ng mga bag at relong may sangkaterbang logo ng website ng Samahan, wari bang hindi pa iyon sapat upang pukawin ang galit ng Diyos at insultuhin mismo ang Makapangyarihan-sa-Lahat, gumawa pa nga ang liderato ng Samahan ng dalawang pigurang labis na hinahangaan at waring sinasamba na nga ng mga kabataan at pati na rin mga may-edad sa kongregasyon- ang imaheng Caleb at Sophia.

Sa totoo lang ay maligayang maligaya ako habang ginagawa ko ang pagsasalin ng sanaysay na ito sa ating wikang Tagalog. Lubos ko kasing nauuunawaan ang mga puntong iniharap sa sanaysay na ito. Nagpapasalamat rin ako dahil nabigyan ako ng pribilehiyong malaman kung ano nga ba ang damdamin ng Diyos na Jehova may kinalaman sa kaniyang bayan at sa kanilang paggawi. Dahil sa mga sanaysay na aking isinasalin mula sa isang website sa Ingles, higit kong nakikilala ang Diyos na Jehova at higit ko ring nauuunawaan ko ano ang kaniyang kalooban. Subalit, nang maalala ko ang tungkol sa napakalaking kasalanang ginawa at patuloy na ginagawa ng Samahan laban sa Diyos na Jehova, ang karima-rimarim na idolatriyang kanila mismong inilalagay sa puso at isipan ng mga Saksi sa pamamagitan ng paglilinang nang labis labis na pagpapahalaga sa website at logo ng Samahan at sa paglikha nila sa kathang isip na mga karakter, lubha akong nabagabag at napukaw ang aking matuwid na galit.

Papaano nga ba hindi mapapansin ng isang organisasyong kilala sa pagtangging sumamba at yumukod sa sinuman at anumang imahen, na ang kanila pa lang ginagawa sa araw-araw ay hayagang idolatriya na pala? Papaanong hindi nila naisip na ang mga istatwa ng kathang isip na mga karakter na nilikha ng Samahan at inilalagay sa mga Bethel, mga lugar ng asamblea at mga Kingdom Hall ay isa na palang uri ng paglapastangan kay Jehova mismo? Pinalalabas ng Samahan na ang mga karakter na kanilang nilikha ay binuo upang tulungan ang mga batang Saksi upang magawa ang kalooban ng Diyos subalit sa paggawa niyaon, sa halip na si Jehova ang madakila, ang dalawang batang pangunahing karakter ang siyang nakatatanggap ng lahat ng atensiyon at siyang lubhang kinagigiliwan ng mga bata sa kongregasyon. Kung ang sinuman ay kukuwestiyon sa opinyong aking ipinahayag na batay lamang sa aking matapat na obserbasyon, bakit kung gayon na ang karakter ni Caleb at Sophia ang siyang nakapaskil sa mga gamit, damit, notebook, kuwintas at sa iba pang gamit ng mga kabataan sa kongregasyon? Hindi lamang iyon kundi mayroon na ring mga kapatid na nagaalok at namimigay pa man din ng mga laruang pigura ng dalawang imaheng ito! Kung noong aking kabataan halos ang pangalan lamang ni Jehova ang siyang makikita sa mga gamit at cellphone ng mga Saksi, ngayon ay mayroon nang ibang mga pagpipiliang higit na patok at papular, ang logo ng website ng Samahan at ang dalawang batang kartoon karakter. Para sa mga Saksi, waring lipas na at napaglumaan na ang karingalan ng pangalan ng Diyos at napalitan na ng mga bagay na mas “cool” at moderno.

Sadyang hindi nga ba alam ng mga Saksi na mali ang pagtangkilik sa mga bagay na ito o nangangatuwiran lamang sila sa kani-kanilang mga sarili na yamang mayroon itong “seal of approval” wikia nga, at iniindorso pa mismo ng “tapat at maingat na alipin” ay tiyak na okay na okay lamang ito sa Diyos?

Maliwanag naman sa mga siniping talata sa Isaias na hindi ito ang kalagayan. Hindi natutuwa si Jehova sa mga ginagawa ng bayan niya.

Ang dahilan kung bakit naakay ang marami sa mga Saksi sa paggawa ng mga bagay na ito, kahit na malinaw na labag ito sa mga pinakasimpleng simulain ng Bibliya ay sapagkat mayroong labis na paggalang at pagtitiwala ang mga Saksi sa liderato ng Organisasyon na para bang hindi na sila maaaring magkamali. Maging ang indibidwal na mga miyembro nga ng Lupong Tagapamahala ay itinuturing at kinikilala na para bang mga celebrity o sikat na mga artistang karapat-dapat hangaan. Naalala ko pa nga ang komento ng isang brother na isa na raw ang araw na iyon sa pinakamaligayang araw sa buhay niya dahil nakita niya ang isa sa mga prominenteng brother sa Bethel dito sa Pilipinas. Oo nga at wala tayong mga santong dinadasalan o mga artistang lubos na kinagigiliwan subalit may sarili naman tayong bersyon nito- ang Lupong Tagapamahala, mga prominenteng lalaki sa Organisasyon at ang mga kathang isip na karakter na nilikha ng Samahan.

Nakalulungkot na isa pa lamang ito sa mga halimbawa ng pagkakasala ng idolatriya ng marami laban sa Diyos. Ang tinatalakay ng awtor ng sanaysay sa itaas ay nagbigay rin ng iba pang mga halimbawa kung paaanong wari bang nakahihigit na ang Organisasyon kaysa kay Jehova mismo.

Partikular akong naka-relate sa parapo kung saan binanggit ang utos ng Diyos sa Bibliya sa kaniyang mga pastol na ipagtanggol nila ang mga batang ulila subalit sila naman mismo ang nakikibahagi sa pagkakait sa mga ito ng hustisya. Mapasisinungalingan ba ang dumaraming mga reklamo at kasong isinasampa sa iba’t-ibang mga bansa laban sa Samahan at sa mga elder ng mga kongregasyon dahil sa pagtatakip nila sa ginagawang krimen laban sa mga kaaawa-awang mga batang naaabuso sa loob ng mga kongregasyon? Nariyan ang Australian Royal Commission kung saan mahigit 1000 bata ang mga biktima. Nariyan ang isang naging tanyag na kaso katulad noong kay Candace Conti sa Estados Unidos. Mayroon ring imbestigasyon mula sa UK Charity Commission bukod sa napakaraming iba pang mga reklamo at mga ulat ng pagtatanggol ng Watchtower sa mga nagsasagawa ng pedopilya at pangaabuso sa mga bata. Ang masakit pa rito, hindi lamang nga ipinagtatanggol ng Organisasyon ang mga nagsasagawa ng pangaabuso sa mga batang miyembro ng kongregasyon, kundi ang mga biktimang nagpasiyang magsalita at humingi ng tulong ay itinataboy at inuusig pa nga katulad ng nangyari sa akin. Hindi na nga ako pinakinggan ng kahit na isa man lamang sa mga lalaking may awtoridad na aking nilapitan upang humingi ng tulong at proteksiyon sa ginagawang pang-aabuso at pananakot sa akin ng mga elder, aba heto at nagpapadala pa ang Bethel ng kanilang mga abugado at iba pang mga tauhan upang ipagtanggol ang mga kalalakihang umabuso sa akin at upang ako ay kalabanin sa korte! Ang idinemanda ko ay 3 indibiduwal subalit ang lumaban sa akin ay ang mismong Samahan, ang “organisasyon ni Jehova” na dapat sanang nagtatanggol sa mga ulilang katulad ko!

Para bang hindi pa sapat ang lahat ng pasakit na aking dinadala dahil sa pagpili ng Watchtower na kumampi sa mga taong nangabuso sa akin, kinailangan pa nilang siraan ako at ang aking pamilya sa lahat ng mga kapatid na nakakakilala sa amin at sa mga makikilala pa lang sana namin. Para sa mga dati kong mga kakongregasyon, ako raw ay “ginagamit ni Satanas” upang sirain ang pangalan ng Diyos. Karamihan sa kanila ay muhing-muhi sa akin at itinuturing akong parang isang ahente ng demonyo na ang layunin ay magdulot ng upasala sa pangalan ni Jehova. Nang minsang tumawag ako sa isa sa mga tiyahin ko at dating kakongregasyon pa man din na nakaaalam sa pangaabusong sinapit ko sa mga kamay ng elder, ipinangalandakan sa akin ng sister kung papaanong siya ay handang magsinungaling at humarap sa korte upang ipagtanggol ang mga elder at gagawin raw niya ito at ang kahit pa ano para lamang "maprotektahan ang pangalan ng Diyos at ang organisasyon nito." 

Hindi na kagulat-gulat, ganiyan na ganiyan rin ang reaksiyon ng marami sa mga Saksing nagkokomento sa internet sa mga balita at pahayag ng mga biktima ng child abuse sa Organisasyon. Sa halip na makatanggap ng kaaliwan at pampatibay mula sa mga kapuwa nila mananamba, nagiging tudlaan ng pagkapoot ang mga biktimang tulad ko na nagpasiyang humingi ng tulong sa awtoridad o kahit na yaong mga nagsalita lamang tungkol sa pangaabusong sinapit nila.

Bakit nagaganap ang karima-rimarim na mga bagay na ito? Sapagkat sa mata ng marami, ang Samahan ang nakaaalam ng lahat ng mga bagay at higit pa ngang nakatataas kahit pa sa Diyos na Jehova at sa panginoong Jesus mismo. Kung sabihin ng Samahan na sinungaling at pawang mga may sama ng loob na apostata lamang ang mga biktima ng pangaabuso na humihingi ng tulong sa mga awtoridad, iyon ay kaaagad na tinatanggap ng mga Saksi at hindi na sila naguusisa pa. Malinaw naman ang mga tagubilin ng Kasulatan sa kung papaano dapat na magsagawa ang bawat lingkod ng Diyos ng katarungan at kung papaano dapat na proteksiyunan ang mga ulila, balo, dukha at iba pang mga nakabababa sa bayan ng Diyos subalit sadyang nakahihigit lamang ang salita ng Samahan kaysa sa salita ng Diyos. Kuning halimbawa ang binanggit ng Samahan sa araling artikulo sa Bantayan Nobyembre 15, 2013 sa parapo 17 may kinalaman sa “Organisasyon ng Diyos” : “Dapat na handa tayong sumunod sa anumang tagubiling tatanggapin natin, sang-ayon man tayo o hindi.”

Sa malinaw na paglabag ng mga nangunguna lalung higit na, sa maliwanag na mga tagubilin ng Diyos at sa pagpili nilang sumunod sa mga utos ng Organisasyon sa halip na sa mga kahilingan ni Jehova, ipinakikita nila na hindi si Jehova ang kanilang sinasamba kundi ang idolong Watchtower.

Parang nakalimutan ng mga Saksi na ang kaugnayan nila sa Diyos na Jehova ang magliligtas sa kanila at hindi ang kaugnayan nila o ang pagsunod nila sa lahat ng hinihiling ng Samahan. 

Magaganap nga ang mga nakapapasong pagdadalisay at mga nakapanghihinang pagsubok para sa mga Saksi ni Jehova sa hinaharap upang maliwanag na maitanghal ng bawat isa kung sila ba ay kay Jehova o sa Watchtower.

Marami ang hindi makakapasa sa pagsubok na iyon. Kung atin ngang kukunsultahin ang mga Kasulatan sa Zacarias 13:8,9 atin ngang mababasa na dalawang bahagi ng bayan ng Diyos ang kaniya mismong lilipulin at hahayaang pumanaw at tanging ang ikatlong bahagi lamang ang siyang ititira niyang buhay at sila ay daraan sa masusing pagdadalisay.

Sa huli, ililigtas ng Diyos na Jehova ang mga nalabi mula sa kaniyang ipinahiyang bayan alang-alang lamang sa kaniyang pangalan na kanilang dinuhagi at inupasala sa harap ng mga bansa. Samakatuwid ay ililigtas lamang ng Diyos ang mga natirang mga lingkod niya upang dakilain ang kaniyang pangalan bilang tunay na Diyos at Makapangyarihan-sa-Lahat at hindi dahil lubos siyang nasiyahan sa buong puso nilang paglilingkod sa kaniya. –Ezekiel 36:22-28

Sana nga ay makatulong sa atin ang maikling sanaysay na isinalin sa itaas upang ating masuri ang ating mga sarili at upang makatiyak tayo na wala tayong anumang bagay na nailalagay sa ibabaw ng paggawa natin ng kalooban ni Jehova at sa paglilingkod sa kaniya ng ating buong puso. Nawa ay maihanda rin tayo nito sa pagharap natin sa mga maaapoy na pagsubok na susukat sa lalim ng ating personal na kaugnayan, debosyon at katapatan sa Diyos sa napakalapit nang hinaharap.



photo credits: JW.org and Pixabay

Wednesday, August 23, 2017

The Purpose of my Suffering



A reader posted a link of a talk by a brother in YouTube. At first I thought it was just one of those talks that you’ve been hearing over and over again. I thought it was one of the common “return to Jehovah’s organization” propaganda by the Watchtower. I had to click the video though. I had to at least know what it was about. Turns out it was a talk done by a brother named Edward Alijian specifically for members of the Bethel family. I wasn’t so enthusiastic about watching it after all we’ve been attending the conventions and assemblies in the past and couldn’t find many talks that would stick to our minds or touch our hearts or something that wouldn’t be too pushy about sticking with the Organization. But I couldn’t stop watching. I figured that I specifically needed to hear that talk because it discussed something a little too close to home- the suffering God’s servants.

The brother who delivered the talk gave a lot of good and unique points to consider, although I wouldn’t say that I agreed 100% with everything that he said. I liked that he was honest about the truth when he said that we Witnesses in general are so good about explaining to people about why God allows human suffering but how we forget that very reason ourselves when it is us who are going through it. I laughed, cried and paused for several moments to think during the entire course of the talk. I knew what he meant in a lot of the things that he mentioned and it shouldn’t be surprising to you all because if there is one word that can consistently be seen in almost each post of this blog, that is the word “suffering.”

To start with I wasn’t born an orphan, nor was raised in this world in an impoverished condition nor was I always in a state of suffering. I was born to two extremely smart and successful parents who had so many plans and big dreams for me and my little brother. My father is a successful civil engineer; my mother was both a flight stewardess and a businesswoman. We had houses here and there, our parents had both toured numerous countries in the world and our bright future was almost guaranteed. And yet many times in my life I found myself in deep need of decent clothing, food, shelter and protection.

Some of the reasons that brought me to such deplorable states were not of my own doing but because of other people’s decisions and unforeseen and uncontrollable circumstances like the untimely death of my mother just a few weeks after I turned 9 years old. Some reasons though that led me to suffer were either a direct or indirect consequence of my own choices. And that is what we are going to talk about.

 If there is one thing you ought to know about me by now, is that I rarely chose the path of least resistance. Somehow I have always had a penchant for choosing the hard way. Why, is it because I am simply a masochist or perhaps I have an obsession for martyrdom? Surely that is what many people think, I know because they tell me. But the true reason behind my seemingly torturous decisions are because I’ve always known that the hard way is most often, the right way but sadly not many are capable of understanding that. (Matthew 7:13,14, 10:38)

 Bahrain, 1999
I could have very early in my life, chosen to stay with my father and be like my brother who has toured many countries and studied in top schools and universities in Europe. I could have chosen to live my life comfortably and with luxury, living in my father’s villa and riding in his beautiful cars. I could have had everything in this world that I wanted if only I chose to stay with him, everything but perhaps not Jehovah. My father is smart enough to know what is taught and required of us Witnesses and it is surely not for my own sake if he let me be one although he respects the religion. And in that I do agree with him. He knows well what it means, that loving Jehovah means hating the world- together with the luxuries that it offers.

I could have also chosen to just continue studying in a formal school. Perhaps if I succumbed to peer pressure and tried to be like the rest of my classmates, think like the rest of them I would not have been bullied and hated like I was. I could have accepted and bowed down to my teacher’s wishes that I grab all the opportunities for my personal growth and development like joining beauty pageants, supporting unbiblical celebrations and joining all the worldly school activities then maybe they wouldn’t have sabotaged my grades and continued oppressing me. I could have made my school life easier by not choosing to be separate from the world, by not choosing to live up to God’s high standards. But that is not the choice that I made. Unfortunately for me, it has always been in my personality to go against the flow even if I knew that that will rarely end up well for me.

Perhaps if I continued studying and pursued my dreams, I wouldn’t have used up so much of my time and my strength as a youth preaching door to door and exposing myself to all kinds of dangers in such highly impoverished territories. Perhaps too I would not have experienced those terribly painful and ugly blisters which had been a mainstay on my feet for the whole duration of my ministry and still left scars up to now. And instead of being pushed away by householders, being harassed by perverts and threatened by street thugs, instead of waking up several early mornings in a week and experiencing occasional hunger and thirst and wearing out those very few shoes and slippers that I had, and instead of risking my life to dog bites, firecrackers and broken bridges, I could have stayed home, went out with my grandparents and cousins whenever they went to the mall, spent time with people my age and enjoyed some teenage beauty rest. And as a bonus, I could have escaped all those painful times that I was targeted and deliberately humiliated by all the mean people in the Kingdom Hall. What a relief it could have been for me!

Me and my partner and mother figure in the congregation
during our part in the 2nd hall. Hoping to see her in
paradise again someday.
I could have also gone abroad when my aunt and uncle gave me a chance. They were going to adopt me before I turned 16 and offered me the chance to live the ever famous “American dream.” And who doesn’t want that? Coming from an underdeveloped country as compared to the US why would I turn down such an offer? Because I feared I wouldn’t be able to make my own decisions. I feared that someone would take away my free will and control my life. I was afraid not to have the freedom and opportunity in the ministry like I was enjoying here in the Philippines, serving my local congregation almost any time and any way that I wanted. I was afraid of so many uncertainties and knew the negative impact they could have to my spiritual health and to my relationship with God. But then because I chose to stay, I was left alone and no one was there to stop the abuse that the elders have repeatedly perpetrated against me. If I only took the opportunity, I would not have been subjected to such horrors and suffering. If only I chose the “easy way,” the “selfish way,” perhaps things wouldn’t have been so bad to the point that I would get permanently damaged and afflicted with PTSD and be compelled to run this blog against all odds.


The Bigger Picture

After all that we’ve been through, after experiencing and witnessing the oppressive and heartless nature of the leadership of the Watchtower towards child abuse victims, after being betrayed and let down and abused by almost every leading man within the JW organization which I have approached and asked help from, I could have opened my eyes, I could have used everything that was done to me, to my husband and to my daughter as an excuse to do whatever I wanted, whatever each of us wanted. After all have I not been sacrificing my own preferences and refusing to grab great opportunities my entire life to serve Jehovah and be of service to the congregation, yet the very men who were assigned to take care of the sheep, after already damaging me so much, pushed our family out of the congregation like unwanted pieces of garbage? We could have started a new life and perhaps by now my husband and I could have had a more comfortable life and enjoyed whatever this system had to offer, used whatever is left of me to pursue my own interests. Technically since we were forced out of our last congregation in the end of 2012, we are no longer under obligation to follow whatever laws or requirements the Organization asks of its members and yet here we are, although outcasts for no valid reason, we are still preaching, still refusing to be part of this world in every aspect of our lives. We continue to take the hard road and suffer personal losses for the sake of pleasing Jehovah. We choose day after day to age and remain in our somewhat miserable situation, because we do not want to abandon the righteous path or to even somehow put our relationship with God at risk.

                My daughter and I accompanying our Bible student with her children at Bethel, 2015

Year after year, opportunity after opportunity that we let pass up, sometimes get me thinking what could our lives have been if only we didn’t make all these sacrifices? I would be lying if I told you that I do not think back once in a while and feel extremely depressed for letting go and leaving behind so many things that I was passionate about. In 2013 and 2014 right after reigniting my passion for fashion and the arts (which is what I’ve always wanted even before being a Witness) and immediately after receiving my first ever break in the fashion industry; I simply had to leave because it was clear that the platform I was using, the very place giving me all that exposure and fame wasn’t in support of Jehovah in any way. I lost a lot by making that decision and I sabotaged my only chance to be successful in the very competitive industry. And in 2016 instead of reopening my fashion blog (like I always wanted and dreamed of), I had the very unhappy duty of running this blog all by myself which I didn’t even expect I’d have to do and you know that it didn’t come easy for me as well. I only wanted peace of mind and hoped that I could have a little of that at least but you wouldn’t necessarily get that when you are preparing a blog that speaks about the negative side of a religion loved and admired by at least 8 million people and by exposing the deceitful character of some other self-righteous self-acclaimed holy ones in the internet. There will always be people who will be against you and will not care at all whether what you are doing is right or wrong or if you only wanted to help others out of the kindness of your heart. The problems and critics would just keep on coming. Congratulations to me!

Oh Jehovah will things never get a little easier for me? When can I have that sigh of relief? When can my mind finally rest and not have all these anxieties and burdens that most of your people don’t even have? When can I live a truly normal life? Sadly I know the answer very well and it is not now, not tomorrow and certainly not in the near future. Until we get to paradise, we will all have to endure everything. And that fact is actually what is killing me. I was thinking, If debts had ceilings shouldn’t suffering have limits too? I am getting tired of always choosing the hard way, taking the torturous road. Sometimes I lose strength whenever I think about how long I have already been making sacrifices and how much longer I need to make them. And to be honest, sometimes I do not know how to continue running this blog, how I could go on and move forward with my faith with everything that is happening in our lives. Sometimes I question whether I’ve made the right choices, whether it was even humane or fair on my part to subject myself to a life of never ending suffering. And that is where the talk I was talking about in the beginning of this essay comes in.

The speaker understood how tough our situations could be and how we might even get to the point of questioning God’s motives for letting our pain continue and that happens when we fail to look at the BIGGER PICTURE. As imperfect humans we can’t help but view things from our own perspective, from our own level of thinking and when we do, we could get so trapped in our own emotions and dwell in self-pity and it could even lead us to being embittered against Jehovah. And that’s why I deeply appreciated the talk because it reminded me of what our primary concern should be when we go through fiery trials and gigantic problems in our life- the bigger picture.

The bigger picture here is and always should be about upholding God’s sovereignty. When we continue to faithfully endure despite of being in difficult situations, we are definitely submitting our own answer in the issue that the enemy has posed against our God that we will only serve Jehovah when we are in favorable circumstances.  When we focus on the bigger picture, we ponder about the issues larger and far greater than us, it is when we try to look and see things from God’s perspective that he may be allowing us to suffer in order to accomplish his very own intended purpose we may not be aware of at the present.

You see, sometimes what keeps me going despite of everything is the thought that my suffering had a greater purpose. I’m trying hard not to be too weighed down by all the negative things that are happening because if I do they will hinder me from running this blog and from continuing to serve God, then I will be forced to admit that my suffering had no purpose at all and that would be even more painful than the things that I went through.

 I refuse to believe that I was born into this world, into a great family, with a guarantee of a great future and all of a sudden lose everything and live a life that is the exact opposite of that of my brother’s. I refuse to believe that it wasn’t by God’s own hands that I miraculously survived being stranded in the streets of Bahrain, being put in the hands of dangerous people, being put under incredibly dangerous situations and make it back home in the Philippines alive and unharmed. I refuse to believe that the world seemingly conspired to create a perfect opportunity, the perfect timing for the abuses that I went through to take place for no good reason. I refuse to believe that a supposedly very simple and very common congregational problem would eventually blow up into a very serious and messy 9 year battle between me and Bethel itself to the point that numerous men and women would be affected and even lose their privileges, to the point that I would be accused by this out of this world kind of elder that I was having an affair with my uncle and that he impregnated me and scattered that highly slanderous accusation to all 17 elders in my aunt and uncle’s congregation, to the point that a special committee would be assigned to me and the committee members had to be reshuffled so often that I couldn’t catch up with the changes, to the point that the governing body would have to be involved and I and my family would be wrongly hated by almost every Jehovah’s Witness who knew us or even just our names. I refuse to believe that in almost every scenario that started so well, everything went so wrong for no significant reason at all. Every time I look back and ponder about my life, it becomes apparent to me that every tragic event, every unfortunate circumstance, every seemingly wrong decision made by either me or by other people around me, brought me here, to exactly where I am now and for a reason. I could have had a great, successful and peaceful normal life but out of nowhere a blizzard suddenly stormed into my life and turned my fate upside down. Everything that happened to me would make no sense at all if it didn’t serve a higher purpose.

And sometimes that is the only thing keeping my sanity- the belief that there is a great reason behind all that I went through and still going through in the present.

Come to think of it, yes I could have taken the easy road. I could have had a comfortable life and a successful career and I could have been free from most of the trauma and oppression and difficulties that I went through. But if I didn’t go through all of these, if I didn’t become a Witness in the first place, if I wasn’t abused by the elders, if Bethel didn’t cover it up and protected my abusers, if my relatives didn’t side with my oppressors, if I wasn’t defamed and treated as an outcast,  if I didn’t become sick with PTSD and if the new congregation we moved in didn’t blackmail us and push us out, if I had had success in the fashion industry, if we are now living a comfortable and normal life, then who would run this blog? Who would speak in front of the whole world, to my fellow Filipinos most importantly and send the message out there that Jehovah is indeed alive and that there are clear reasons why we are suffering by the very hands of the leaders of his earthly organization, that there are deeper reasons why the Society often gets a lot of prophecy interpretations wrong?  Who will stand up for all those who were hurt and abused and suffered injustice in the congregations and comfort them by telling them that Jehovah God has a plan, that he had one all along and that soon he will make things right? Who will go knocking in the Kingdom Halls when world war 3 breaks out and tell my former friends and congregation members exactly what is going on and what else is about to happen and most especially “why” it all had to happen?

I’d like to think that somehow Jehovah had intended for the bad things to happen to me in order to train me well and prepare me and ultimately bring me into this unique position where I can use my voice and my experience as a child abuse survivor to send a powerful message out there and to give proof of Jehovah’s very willingness to be of help and bring comfort and relief to discouraged ailing and people. If things in my life all went according to plan and I have lived with comfort and luxury, will I even be interested in being a Witness at all? Will I even bother to find the truth and answers outside the Watchtower? Will I be here doing this blog at all? The answer to those questions is most probably not.

It would be presumptuous of me to say at this point that it is a certainty that this is the reason for me living a torturous and tormenting life. But instead of dwell on the negative things and weep about my situation and simply do nothing but self-pity, the thought that there is at least a possibility that Jehovah God had a purpose for me to accomplish all along, a plan for my life from the very beginning, gives me great comfort and the drive to continue despite of obstacles, hindrances and difficulties that we have to face. I often thought about Isaiah and his willingness to do whatever is needed in order to accomplish God’s will. How can anyone forget the words: “Here I am! Send me!” Like Isaiah, I too have volunteered many times in the past. I told Jehovah God that if I can use what happened to me to further his purpose and plans whatever they may be, then I will gladly offer up myself in service to him.

 I can only hope that someday, somehow whatever small or big effort and sacrifices that I have done and still doing for his name will at least amount to something, whether I make it alive to paradise or I don’t.

If we only look at the bigger picture and think outside of our own miserable circumstances, maybe we can all focus on the fact that through our faithfulness under extreme trials and tribulations we are contributing to the vindication of God’s sovereignty, or possibly even accomplishing a part of Jehovah’s purpose no matter how small, who knows right? Surely if we keep that in mind, it will not only help us to continuously endure, but also give us joy and comfort in our pain by knowing that our suffering and our very existence in this world are not at all in vain.

And assuming that my life indeed will have a happy ending and that my suffering really did have a purpose, here is a short poem I made from a few years ago:

When I Can Take no More

When I can take no more
Those tears will start to flow
The sadness and the agony will never be hidden and the bleeding from inside will never have a pause

When I can take no more,
I will just close my eyes and thank God for the years
No matter how painful they are
Even if I find no purpose in them

When I can take no more
My heart would stop from beating and so is all my pain
Why did I exist only to suffer? That will be the question to remain

But when I can take no more
And God finally intervenes than I’ll know why I had to feel those pain
Maybe God had a purpose maybe it was not in vain

When I can take no more
And God wipes out all my tears then I will never be sad and forget all those tormenting years
The sorrow and the agony has been put to rest
And all my worries and doubt becomes nothing but a past to forget

Soon I will be with my mom, my daddy and mommy
I’ll be able to feel secure knowing that nothing would harm me
In the loving arms of a parent I will sleep, and all of those good moments I’ll be able to keep

A lesson I will be taught, never to doubt God's kindness and mercy, through his son Jesus Christ's blood we were all bought



Note: I’ve read some negative reviews about the talk reasoning that it was merely a tactic of Bethel to calm and control those who then were just about to be laid off from Bethel. I did not mention the talk to discuss or question the motives of the speaker or whoever wrote the outline. I am not claiming to agree 100% with everything the speaker says either. What matters to me is the content of the talk, the main point, the summary, whether it was encouraging or discouraging. Like I’ve said in the past, the only way we could move forward and learn is by accepting the good and rejecting the bad. I saw the potential and the positive side of the talk and I hope that is what you would focus on too and in return benefit from it somehow.


Monday, August 14, 2017

Ang Oras ng Pagsubok na Dumarating sa Buong Tinatahanang Lupa


This essay was originally written in English several years ago and can be found on this link: https://e-watchman.com/hour-of-test-coming-upon-the-world/

Paalala: Ang sanaysay na ito ay isa sa mga lumang sanaysay na masusumpungan sa isang website na dating katuwang at kaalyado ng blog na ito sa pagsasakatuparan ng mga layunin nito gaya ng pagtulong sa mga lingkod na Diyos na nangangailangan ng mga kasagutan at kaaliwan mula sa mga maling turo at mula sa kawalang katarungan ng Samahan ng Watchtower at sa paghahatid rin ng impormasyon na mapakikinabangan nila sa malapit na hinaharap. Subalit gaya ng nabanggit ko na nang maraming ulit rito, ang website na iyon ay hindi ko na mairerekomenda pa bilang isang ligtas na lugar para sa espirituwal na pagkain man at lalung lalu na hindi para sa pakikipagsalamuhaan sa mga nagaaking mga "kapuwa kapatid di-umano.” Nakalulungkot na napakaganda sana ng layunin ng lugar na iyon subalit ang bawat tao, inatasan man ng Diyos o hindi ay mayroon pa ring kani-kaniyang kalayaan sa pagpapasiya na maaari nilang gamitin sa mabuti man o sa masama. May kinalaman sa pagpapasiya ng bawat tayo ay wala tayong anumang kontrol. At tandaan rin na walang sinuman ang hindi maaaring maabot ng Diyablo. Kung ang mismong liderato nga ng makalupang Organisasyon ng Diyos ay nagawang pasukin ng kaaway, ang isang website pa kaya na ang nangangasiwa ay iisang tao lamang?

 Ang dahilan lamang kung bakit ako nagpapatuloy pa sa pagsasalin sa mga sanaysay mula roon ay sapagkat ito ang atas na ipinagkaloob sa akin at wala ako sa lugar upang tumanggi at sapagkat nauunawaan ko rin na ang mga ito ay lubhang kapaki-pakinabang pa rin at makatutulong nang malaki para maihanda tayo sa mga bagay na magaganap sa hinaharap. Tandaan na ang salig Bibliyang mensahe ang dapat nating bigyang pansin at hindi ang taong ginamit upang isulat ito. 

Nasa sainyong pagpapasiya na kung kayo ay tutuloy pa sa website na iyon pakisuyong tandaan na kami ay wala nang anumang pananagutan sa labas ng blog na ito. Ang blog na ito ay mayroon lamang iisang ipinahahayag, iisang ipinopromote, iisang kakampi at iyon ay ang Diyos na Jehova at ang kaniyang sakdal na kaharian na pamamahalaan ng ating panginong Jesus sa hinaharap.

Ang sanaysay rin na ito gaya nga ng nabanggit na sa itaas ay matagal nang naisulat (July 5, 2012) at maaaring tinanggal na ng mismong awtor nito o kaya naman ay binago ang ilang bahagi. Ang mga gayong bagay ay hindi namin hawak.

Ang sanaysay na ito ay orihinal na isinulat sa Ingles at matatagpuan sa: https://e-watchman.com/hour-of-test-coming-upon-the-world/


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ayon sa Watchtower, ang 1914 ay ang pinakamahalagang petsa sa buong kasaysayan ng tao. Gaya nga ng alam ng lahat mga Saksi ni Jehova, ang halos lahat ng mga hula ay nakaugnay sa petsang iyon. Hanggang noong mga panahong sumapit ang 1970, iginigiit ng Watchtower na ang dakilang kapighatian ay nagsimula na nga raw noon pang 1914, subalit pinaikli ito ng Diyos at ang daigdig ay nasa tila ba mata ng bagyong kapanahunan noon.

Dapat rin sana ang ikawalong hari ay nagsimula nang mamahala sa kaniyang inihulang isang oras noon pa man kaagad pagkatapos ng panahon ng Digmaang Pandaigdig I, noong ang Liga ng mga Bansa ay naitatag. Subalit, hanggang sa kasalukuyan ay wala ni isa mang Saksi ni Jehova ang tumanggap sa aking hamon na ipaliwanag kung papaanong ang Liga ng mga Bansa ay nagawang pigilan ang lahat mula sa pagbili at pagbebenta at kung bakit naman malupit at walang pakundangang hahatulan ng Diyos ang sinuman ukol sa walang hanggang kamatayan dahil lang minsan nilang inakala na ang ngayong hindi na umiiral na Liga ng ay isang kapuri-puring institusyon?

At siyempre rin, ang mga Saksi ni Jehova ay naniniwala na ang “maikling yugto ng panahon” ni Satanas upang lupigin ang mundo ay patuloy na nagaganap sa loob ng lampas na sa isang siglo sa kabila ng katotohanan na ang ang daigdig sa kabuuan ay tumatamasa ng isang mahabang panahon ng kapayapaan at kaunlaran pamula noong Digmaang Pandaigdig II.

Sa Apocalipsis 3:10,11 si Jesus ay nagsalita tungkol sa isa pang yugto ng panahon- “ang oras ng pagsubok,” na sinasabi: “Sapagkat iningatan mo ang salita tungkol sa aking pagbabata, iingatan din kita mula sa oras ng pagsubok, na darating sa buong tinatahanang lupa, upang maglagay ng pagsubok sa mga tumatahan sa lupa. Ako ay dumarating nang madali. Patuloy mong panghawakang mahigpit ang iyong taglay,upang walang sinumang kumuha ng iyong korona.”

At kailan naman itong “oras ng pagsubok” na nakatakdang dumating sa buong tinatahanang lupa? Nahulaan mo- ang oras na iyon ay nagsimula noong 1914! –Iyon ay ayon lamang sa Watchtower. Samakatuwid ay dapat nga na ang “oras ng pagsubok” ay nagpapatuloy sa nakalipas na 98 taon! (sa kasalukuyan ay halos 103 taon na ngayon)

Subalit ang sinumang magpapasiyang gamitin ang kanilang isipan upang mangatuwiran nang tama sa mga Kasulatan ay dapat na magkaroon ng lubhang taliwas na konklusyon. Ayon kay Jesus, ang kaniyang pagdating at ang pasimula ng araw ni Jehova ay sasapit din sa buong tinatahanang lupa, tulad rin ng “oras ng pagsubok,” at na ang hindi handa ay masisilo. Sa Lucas 21: 34-36 sinabi ni Jesus: “Ngunit bigyang-pansin ninyo ang inyong sarili na ang inyong mga puso ay hindi mapabigatan ng labis na pagkain at labis na pag-inom at mga kabalisahan sa buhay, at bigla na lang na ang araw na iyon ay kagyat na mapasainyo na gaya ng silo. Sapagkat darating ito sa lahat ng mga nananahanan sa ibabaw ng buong lupa. Manatiling gising, kung gayon, na nagsusumamo sa lahat ng panahon na magtagumpay kayo sa pagtakas mula sa lahat ng mga bagay na ito na nakatalagang maganap, at sa pagtayo sa harap ng Anak ng tao.”

Maging ang liderato ng mga Saksi ni Jehova ay kumikilala na ang mga salitang ito ni Kristo ay hindi pa nagaganap. Lahat tayo ay dapat na tumayo sa harap ng Anak ng tao sa panahon na ang daigdig ay biglaang malugmok sa kaguluhan. At ang ilan ay babagsak sa pagsubok na iyon ng pananampalataya- hindi sila makakatakas. Kaya maliwanag, ang kaligtasan na iniaalok ng mga Kasulatan ay hindi pa natatamo ng sinuman. Ang mga Kristiyano ay dapat na manghawakang mahigpit ngayon nang sa gayon ay suportahan sila ni Jesus sa masaklap na “oras ng pagsubok” na paparating pa lamang sa daigdig.

Sa kaniyang unang liham, si Pedro ay sumulat may kinalaman sa “subok na katangian” ng ating pananampalataya. Maging si Jesus ay sinubok rin, hindi ba? Siya ay sinubok nang maraming ulit. Subalit ang mga Saksi ni Jehova ba ay talagang makapagmamalaki sa pagkakaroon ng ganoong uri ng pananampalataya? Ang mga Saksi ni Jehova ba ay talagang nasubok na? Totoo, tayo ay dumaranas ng maraming mga pagsubok at mga tukso na pangkaraniwan sa lahat ng tao. Subalit iyon ay hindi dahil sa tayo ay nasa “oras ng pagsubok.”

Ang mga Saksi ni Jehova noong nakalipas na mga panahon ay tiyak na nasubok. Bilang halimbawa, noong panahon ng Digmaang Pandaigdig II, ang mga kalalakihan ay pinagmartsa patungo sa mga kulungan at mga kampong piitan. Subalit iyon ay matagal na panahon na. Karamihan sa mga Saksi ni Jehova na nabuhay noong nakasusubok na mga panahong iyon ay patay na. Mayroong isang buong henerasyon na hindi pa napapaharap sa ganoon katinding pagsubok.

Kaya ano nga ba ang “oras ng pagsubok” na sasapit sa buong tinatahanang lupa? Ang oras na iyon ay kasabay nga ng makasagisag na isang oras na ang ikawalong hari ay mamamahala sa mundo. Subalit bago iyon, ang kasalukuyang Anglo-Amerikanong ekonomikal at pulitikal na sistema ay kailangan munang bumagsak. Nasa mga pasimulang yugto na ito subalit napipigilan lamang ng pinansiyal na pandaraya sa isang napakalawak na antas. Subalit sa malapit na hinaharap, sa panahon ng pandaigdig na digmaan, taggutom at salot, ang buong sistema ay babagsak- na ilulugmok ang isang panatag at walang inaaalalang lipunan patungo sa isang malupit at marahas na paligsahan para mabuhay.

Subalit ang Anglo-Amerikanong hayop ay makagagawa ng waring makahimalang pagbangon, na isinasagisag sa Apocalipsis bilang ang paghihilom ng nakamamatay na tama sa ulo ng hayop na may pitong ulo. Sa parehong kabanata isang hayop na may dalawang sungay ang babangon mula sa lupa at magbibigay ng utos upang gumawa ng larawan ng hayop. Ito ay sumasalamin sa pagbabalik ng Anglo-Amerikanong alyansa na bumabangon mula sa lupa na para bang mula sa hukay.

Subalit, sa isang daigdig pagkatapos ng pagbagsak, ang tulad korderong hayop na may dalawang sungay ay magsisimulang magsalita bilang isang dragon. Samakatuwid, ang hayop ay magiging lubos na mabagsik- katulad ni Satanas, ang dragon. Ang mundo ay mapasasailalim sa isang mapamaslang na halimaw na lilipol sa malaking bahagi ng papolasyon. “Ang oras ng pagsubok” ay walang pag-aalinlangang magsasangkot ng isang uri ng mapamilit na kampanya upang pilitin ang mga Kristiyanong ikompromiso ang kanilang pananampalataya.

Gaya nga ng nabanggit na, ang mga Saksi ni Jehova ay dumaan na sa maapoy na pagsubok noong mga nakalipas na panahon. Ano kaya ang magdudulot ng isang matinding pagsubok sa pananampalataya para sa mga Saksi ni Jehova sa hinaharap?

Ilang linggo na ang nakalipas nang may mag-iwan ng komento sa isa sa aking mga Youtube video, na ipinagmamalaking ang mga Saksi ni Jehova daw ay handa sa anumang maaaring mangyari. Naipaalala nito sa akin ang paghahambog ni Pedro kay Jesus, na kahit na ang lahat ng iba pa ay matisod, hindi niya kailanman ipagkakanulo si Jesus. At alam naman natin kung ano ang nangyari.

Mula sa mauunawaan natin mula sa mga hula, ang tunay na pagsubok para sa mga Saksi ni Jehova ay darating kapag sila ay napilitang ipamalas ang kanilang pananampalataya nang walang suporta, patnubay at pag-hawak sa kamay ng Samahan ng Watchtower. Hindi lamang iyon, kundi sa di kalaunan, ang realidad ay dudurog at wawasak sa pinakamamahal na delusyon na si Kristo ay bumalik na noong 1914.
Hindi kataka-taka na si Jesus ay sumulat ng isang waring nakababagabag na katanungan sa pagsasabing: “Gayunpaman, kapag dumating ang Anak ng tao, talaga kayang masusumpungan niya sa lupa ang pananampalataya?”