Tuesday, May 9, 2017

Walang Pahinga para sa mga Matuwid

(Sapagkat ang mga Balakyot ay Hindi Nagpapahinga)

(Ang panahong kasalukuyang kinabubuhayan natin sa ngayon ay hindi naiiba sa panahon bago wasakin ng Diyos ang Sodoma at Gomora)

Pagkatapos ng lahat ng dinaanan ko at ng aking pamilya nitong mga nakalipas na mga taon, akala ko ay makakapapagpahinga na ako at makakapagrelax kahit papaano. Ipinagpalagay ko na nakita ko na ang pinakamalalang mga kalagayan, yamang ang dami ko nang pinagdaanang maaapoy na mga pagsubok at pag-uusig at malamang ay hindi na pahihintulutan pa ni Jehova na salutin pa kami ng anumang malaking problema. Subalit ang mga paghihirap, pag-uusig at mga pagsubok ay ibinibigay nang napakagalante sa mga nagdurusa nang lingkod ng Diyos na gaya ng isang patalastas sa shopping channel sa telebisyon kung saan pagkatapos ng bawat bahagi ay ating maririnig, “sandali, mayroon pa!” o sa wikang Ingles, “but wait, there’s more!”

Ang napakahirap subalit hindi naman kagulat-gulat na realidad ay na ang mundong ito na kasalukuyan nating kinabubuhayan ay isang napakasahol na daigdig. Ang lugar na ito ay ang paboritong pook ng pagsasaya ng mga demonyo at ng kanilang mga kasabwat na tao at isang dakong pahirapan para sa lahat ng mga tapat-puso at matuwid na mga indibidwal na ang tanging hangad lamang ay na laging gawin kung ano ang tama at kalugod-lugod sa paningin ni Jehova sa abot ng kanilang makakaya. Kung hindi tayo magagawang udyukan ni Satanas na talikuran si Jehova sa pamamagitan ng mga nakapanlulumong mga pagsubok at pag-uusig, susubukan naman niya tayong hilahin sa mga kalaliman ng Gehena gamit ang kaniyang pain ng tukso at kasalanan, kadalasan sa pamamagitan ng paggamit sa atin mismong sariling mga kahinaan upang tayo ay ilihis mula sa matuwid na landasin.

Ang talagang nakababahala para sa mga tunay na Kristiyano ay na kahit na gaano ka katagal na nakapaglingkod sa Diyos o gaano karami ang isinakripisyo mo para sa Kaniya, ang katotohanan ay nananatili na sa isang maling hakbang, isang maling pagpapasiya, isang sandali ng pagiging pabaya at maling pagtantsya, ay maaring maiwala mo ang lahat- kasama na ang iyong dako sa paraiso o ang iyong dako sa langit. At ang kasalukuyang kapaligiran sa mundong ito ngayon ay lalu lamang lumilikha ng isang mas mahirap na kalagayan para roon sa mga nagnanais na mapanatili ang kanilang katapatan sa Diyos. Ang panahon na kasalukuyan nating kinabubuhayan ngayon ay hindi naiiba sa panahon noon bago wasakin ng Diyos ang Sodoma at Gomora- isang lugar na puno ng mga karima-rimarim at napakasamang mga tao.


Sa kasalukuyan, ang moral na patnubay o moral compass ng sangkatauhan ay lubhang hindi na gumagana ng tama anupat karamihan sa mga tao ay wala nang anumang pakialam sa kung ano ang tama at mali. Maraming mga tao ang wala na ring pakundangan maging sa kanilang mga kapuwa tao. Gumagawa sila ng sarili nilang mga batas at alituntunin at sila rin ang nagbibigay ng sarili nilang pakahulugan sa kung ano ang tama at mali. Ang kawalan ng mataas na mga pamantayang moral ng mga tao ay maaring maihalintulad sa isang salot. Ang mga ito ay magkatulad sa paraang labis itong nakakahawa para sa mga taong mayroong mahinang kalusugan sa espirituwal at kapag nahawa ka na nito, napakahirap nang makabalik sa pinakamainam na espirituwal na kalusugan; sa maraming pagkakataon, ito ay nakamamatay pa nga. Subalit ang higit pang nakakatakot dito ay na ang salot ng imoralidad na ito ay hindi lamang nakakaapekto doon sa mga mahihina ang pananampalataya kundi maging roon sa mga pabaya at hindi maingat na mga indibidwal na patuloy na naglalantad ng kanilang mga sarili sa nakahahawang salot at sa mga nahawahan na nito. Maraming tao sa paligid natin, maging yaong mayroon nang matagal at mahusay na rekord ng katapatan ay hindi ligtas mula sa panganib na maikompromiso ang kanilang katapatan sa Diyos at mula sa pagiging tagapagdala ng salot na ito anupat nagsisikap ring hawahan ang iba ng kanilang kawalan ng pamantayan sa moralidad.


Mga Kabayong Pinananaigan ng Seksuwal na Pagnanasa

Hindi ko alam kung ano nga bang nasa hangin at napakaraming mga tao ang humaling na humaling sa sekso, hindi na nga ito kumakapit lamang sa mga tin edyer at mga kabataang dumadaan sa hormonal na mga pagbabago. Ang napakalakas na hatak ng laman ay makikita kapuwa sa mga kabataan at nakababahala, maging doon sa mga waring napakatanda na para sa ganoong uri ng mga pagnanasa. Ang kalakran ngayon ay katulad ng ating mababasa sa Jeremias 5:8 kung saan binanggit ng Kasulatan na ang mga tao ay tulad ng: “mga kabayong pinananaigan ng seksuwal na pagnanasa, na may malalakas na bayag. Bawat isa ay humahalinghing sa asawa ng kaniyang kasamahan.” Hindi ko lubos maisip na mabubuhay ako sa isang panahon kung saan ang mga tao ay wala nang hiya na ilantad ang kanilang mga hindi masupil na mga pagnanasa. Subalit heto tayo ngayon. Maari kang lumabas ng bahay isang araw upang bumili lamang sana ng pagkain sa isang malapit na restauran at pagkatapos ay mayroon nang lalapit sayo upang alamin ang iyong pangalan at iba pang personal na mga detalye at hayagan kang alukin ng kanilang malalaswang alok. Isang beses (bukod sa maraming iba pa) noong kasama ko ang aking asawa at kami ay naghahapunan sa isang kapihan ay bigla nalamang may matandang mamang sumali sa aming usapan at patuloy na nagpapahiwatig na siya ay mayroong gusto sa akin at baka maari akong pumayag na sumiping sa kaniya. (para sa inyong kaalaman ay hindi pa man lamang ako nakakapagsuklay ng aking buhok, ako ay may sakit, ako ay mukha naman talagang may sakit at disente naman ang damit na suot ko.) At kung inaakala mo na maari kang magkamit ng tagumpay sa iyong napiling larangan ng karera sa pamamagitan ng iyong pinaghirapang mga kredensyal at napakahusay na mga abilidad, magigising ka sa malagim at katakot-takot na katotohanan na ang short cut sa gayong uri ng trabaho ay hindi libre- babayaran mo ito sa pamamagitan ng pagtatanggal mo ng iyong mga damit. Maari kang dumalo ng isang pagpupulong sa Kingdom Hall at ang kalagayan ay maaaring hindi rin naiiba, siyempre malamang na mangyari ito sa isang mas hindi gaanong lantarang paraan. O maaari rin na ikaw ay pumunta sa isa sa mga tila ba banal na mga website sa internet na madalas gamitin ang pangalang “Jehova! Jehova!” dito at doon at pagkatapos ay ang mismong mga taong madalas na gumamit ng kaniyang pangalan pa ang mga mismong lumalaspastangan rito sa pamamagitan ng kanilang kasula-sulasok na makahayop na mga pagnanasa at kapag ikaw ay tumanggi at kapag kinuwestyon mo ang kanilang mga paggawi, ikaw ay mapapatapon at itatakwil bilang isang mapaghinanakit, mainggitin, at delusyunal na tao na mayroong sakit sa isip o personality disorder dahil lamang sa ikaw ay tumanggi sa paggawa ng kung ano ang mali.

At gaya nga ng kalakarang usong uso at kalat na kalat sa mga kongregasyon ngayon, kapag ang biktima ay nagsalita, ang kaniyang kredibilidad ay agad na sisirain. At ang may sala, na madalas ay isa pa nga sa mga nangungunang lalaki ang siyang pagmumukaing biktima, at ang tunay na biktima na nagdurusa na nga sa kasalukuyan ay makararanas ng higit pang galit at kawalang katarungan pagkatapos na mabahiran ang kaniyang pangalan at siya ay siraan nang sa gayon ay hindi paniwalaan ang anumang kaniyang sasabihin. Lumang tusong istilo na ito.

Kapag mga worldy, gaya nga ng katawagan ng mga Saksi sa mga hindi Saksi, ang gumagawi sa paraang hindi katanggap-tanggap ay napakadali nating sabihing: “Sabagay ano nga ba ang alam ng taong ito sa mga katotohanan sa Bibliya, Hindi kilala ng taong ito si Jehova, Ang taong ito ay makasanlibutan, Ano nga ba ang aasahan natin?” Subalit kapag ang mismong mga tao na gumagamit ng pangalan ng Diyos sa araw-araw, naghaharap ng kanilang mga sarili at nangangaral ng Bibliya sa publiko ang nagsasagawa at nagpapasimuno pa nga sa gayong mga mahahalay na mga gawain at iba pang kasuklam-suklam na libangan, ano ang sasabihin natin? Marami ang tiyak na magugulat subalit kung iisipin, hindi naman ito isang kakaibang bagay. Pinaalalahanan ako ng isa sa mga kamag-anak ng aking asawa kung papaanong napakaraming mga balakyot na mga tao noong sinaunang panahon ang maligayang nagpakasasa sa paggawa ng kasuklam-suklam na mga bagay sa paningin ni Jehova, sa mismong banal na templo pa niya! At iyon ay ilang henerasyon na ang nakalipas? Gaano na tayo kalayo ngayon mula sa kasakdalan, gaano na kaya mas kabaha-bahala ang ginagawa ng mga waring maka-diyos na mga tao ngayon? Sa palagay niyo kaya ay sapat na ang mga hindi naman gaanong lihim na mga gawain sa sekso ng mga homoseksuwal at mga iba pang indibidwal sa mga Bethel? Sa palagay ko ay hindi.

Subalit sa totoo lang ay gusto ko lang namang malaman, ano nga ba ang mayroon sa pangalan ni Jehova anupat akit na akit ang mga pinakamasasama, mga makakasarili at mapagpaimbabaw na mga tao sa kaniyang pangalan anupat naging paborito na nila itong libangan, o pampukaw sa kanilang seksuwal na mga pagnanasa na gamitin ang kaniyang pangalan sa kawalang kabuluhan araw at gabi bilang paraan upang masila nila ang kanilang bagong biktima habang itinatago kung sino talaga sila? Maaari po ba ninyo akong paliwanangan tungkol dito, Diyos na Jehova, papaano po ninyo nagagawang pahintulutan ang mga bagay na ito nang napakatagal na panahon? Papaano po ninyo napipigilan ang inyong galit mula sa lahat ng kabuktutang ito? Hindi po ba ang pangalan ninyo, kayo mismo ang hinahamak at nilalapastangan nang lubos-lubusan? Kung maaari lamang po sana ay pahiramin po ninyo ako ng kahit na maliit na porsiyento lamang ng inyong pagtitimpi. Sa totoo lang ay hindi ko na po talaga kayang pagtiisan pa ang mga nakababaliktad-sikmurang gawain ng mga taong ito.

Sinubukan ko pong pigilan ang aking sarili na pakisuyuan kayong kumilos sapagkat hindi ko po nais na pakialaman kung anuman po ang mga plano ninyo, hindi ko po sana nais na manghimasok. Subalit ngayon ay napakalubha na nito at alam ko po na hindi rin kayo natutuwa kaya po nakikiusap ako, aking Diyos, Banal at Makapangyarihan-sa-lahat Diyos na Jehova, Matuwid na Hukom, pakisuyo alang-alang sa inyong pangalan ay iunat po ninyo nawa ang inyong mga kamay at ilantad po ninyo ang gawain ng mga taong ito nang matigil na ang kanilang kapaimbabawan!


Patimpalak ng Pagsuway

"Hindi ako umupong kasama ng mga taong bulaan; At hindi ako pumapasok na kasama ng mga mapagpakunwari. Kinapopootan ko ang kongregasyon ng mga manggagawa ng kasamaan, At hindi ako umuupong kasama ng mga balakyot." –Awit 26:4,5

Kagaya nga ng akin nang isinulat sa aking nakalipas na sanaysay na “Patiently Endure Unfair Treatment,” sa halip na bigyan ng pabuya o komendasyon sa paggawa ng kung ano ang tama, mayroong mga pagkakataon kung saan ang ating pagpapasiya na sundin ang mga simulain ng Bibliya ay nagiging dahilan pa nga upang tayo ay kamuhian at itakwil ng mga taong minsang tinawag nating mga kaibigan at mga kasamahan. Iyan mismo ang dinanas namin isang taon na ang nakalipas.

Kung iisipin, ako ba ay papayag sa paggawa ng kung ano ang mali sa paningin ni Jehova upang maging bahagi lamang ng “kongregasyon ng mga manggagawa ng kasamaan?” Mayroon bang anumang grupo o samahan sa mundong ito na napaka prestihiyoso anupat isasakripisyo ko ang pagsang-ayon ng Diyos para lamang mapabilang rito? Hindi bale na lamang. Hindi ako nagbata at nagdusa buong buhay ko para lamang ipagpalit ang aming magiging buhay at kinabukasan ng aking pamilya sa paraisong lupa para lamang sa isang walang kabuluhan at nakadidiring kasalanan at para lamang sa pag-sangayon ng mga mapagkunwaring manggagawa ng kasamaan na wala namang kakayahang gawin ang isang pulgada man lang ng kayang gawin ni Jehova para sa akin. Kaya tinatanggap ko ang galit, ang mga paninirang puri, ang mga panunuya at panghahamak nang maluwag sa dibdib. Kung manggagaling naman ito sa mga taong walang pakundangan sa mga simulain ng Bibliya at walang pagsang-ayon ni Jehova; bakit naman magkakaroon ng anumang halaga sa akin ang kanilang opinyon?

Sa dahilang hindi kayo patuloy na tumatakbong kasama nila sa landasing ito sa gayunding pusali ng kabuktutan, sila ay nagtataka at patuloy na nagsasalita nang may pang-aabuso tungkol sa inyo. -1 Pedro 4:4


Oo, mas maigi pa para sa amin na muling itakwil at ipatapon, siraang puri at kamuhian katulad na katulad rin ng ginawa sa amin sa aming huling kongregasyon, kaysa naman sa maiwala namin ang aming mga buhay at ang magandang kinabukasan na matagal na naming inaasam-asam. Kahit papaano ay nasanay na rin ako sa kalakaran ng pagpapalabas na ako pa ang masamang tao kapag hindi nakukuha ng iba ang gusto nila mula sa akin. Subalit wala nang mas nakakatakot pa at mas hindi katanggap-tanggap kaysa sa pagkatapos ng lahat ng ito ay magagawa pa akong may kamaliang akusahan ng mga taong ito na ako raw ay nalulungkot at naiinggit sapagkat ako ay nabigong makasali sa kanilang karima-rimarim na gawain! Hindi ko lubos na maisip kung gaano kabuktot ang kaisipan ng mga taong ito upang mapapaniwala nila ang kanilang mga sarili na ako ay lubhang nasisiil sapagkat ako ay nabigong makamit ang tropeo sa kanilang prestihiyosong pagdiriwang, ang kanilang “patimpalak ng pagsuway kay Jehova.”

Kung ako man ay nalungkot sa pangyayaring iyon, iyon ay dahil sa pagkakita sa isang taong minsang lubos na iginalang ko na mahulog at malugmok sa isang kalunos-lunos na kalagayan at masayang ang lahat ng mga ginawa niya para sa Diyos. At kamusta naman ang pagkadama ko ng pagkabigo, ang pagtraidor sa akin, ang paghila sa akin na gawin ang isang bagay at pagkatapos ay iwanan ako sa ere dahil lamang sa hindi ako mapapakinabangan upang sapatan ang kanilang “ibang mga pangangailangan.” Kanila na ang tropeo. Kung gusto ko mang magkaroon ng pagkilala, hindi iyon magiging tungkol sa ibang bagay na lubhang karima-rimarim sa paningin ng Diyos. Ano nga bang kapurihan o kainggit-inggit ang mayroon sa paggawa ng bagay tulad ng imoralidad at paninira sa sagradong kaayusan ng pag-aasawa?

Masasabi nga namin na hindi kami bahagi ng mundong ito, hindi kami bahagi ng kongregasyon, hindi bahagi ng anumang idolatroso o tulad-kultong relihiyosong website sa internet at ayos lang iyon sa amin. Kahit kailan naman ay hindi ako nabagay sa anumang samahan ng mga tao. Ang amin ngang pamilya ay namumuhay na nakabukod sa karamihan at kung tutuusin, sa kalagayang ito na napakatalamak ng imoralidad sa mundo, mukhang mas mabuti na ngang gayon nalang ang kalagayan namin. Gaya nga ng kasabihan, “mas maigi nang mag-isa kaysa naman may masasamang kasama” o sa Ingles, “better be alone than in bad company.” Kaya namin at nagawa na nga namin na isakripisyo ang napakaraming mga bagay sa mundong ito para sa mas mainam na mga bagay, para sa permanenteng kaligayahan at sa mga mas malalaking mga pagpapala na inaasahan naming matanggap sa bagong sanlibutan na ibibigay ng Diyos na Jehova. Kung ang wakas ay tunay ngang malapit na, na mukha namang gayon nga, kung gayon siguro naman ay makakapaghintay pa kami ng kaunti.

Siguro nga ay hindi talaga ako nagugustuhang kasama  ng ibang mga tao at hindi nila ako isinasaalang-alang na “cool” wika nga, ay dahil noon pa man ay isa na akong duwag... duwag sa paraang lagi akong natatakot na gumawa ng isang bagay na mali, duwag dahil natatakot akong hindi mapaluguran ang Diyos na Jehova, duwag dahil hindi ako kailanman nagkaroon ng lakas ng loob na hamunin ang Diyos na Jehova sa pamamagitan ng pagkakaroon ng dobleng pamumuhay sa kabila ng panggigipit mula sa aking mga kamag-anak at mga kasamahan. Aaminin ko, na maraming taon na ang nakalipas nang ako ay napakabata pa, ay nabigo kong paluguran ang Diyos na Jehova at nakagawa ako ng mabigat na kasalanan kaya naman malamang na iyon ang dahilan kung bakit ako nagkakaroon ng mga bangungot sa aking pagtulog, kung bakit ako laging natatakot na muli kong mabibigo ang Diyos at maiwala ang kinabukasang napakatagal kong inasam at ang pagsang-ayon ni Jehova na tanging nagbibigay sa akin ng kapayapaan ng isip araw at gabi. Alam na alam ko ang pakiramdam na hindi pansinin ni Jehova, na para bang sarado ang mga pintuan ng langit sa aking mga panalangin. Alam ko kung ano ang pakiramdam kapag hindi Siya nalulugod sa akin at isang itong bagay na napakasahol at labis na nakasisiil, para itong malalim na sugat na mag-iiwan ng sa iyo ng malaking peklat at magdudulot sa iyo ng trauma nang napakatagal na panahon. Kaya walang anumang kasalanan ang magiging sulit kung ikukumpara sa kagalakan at kapayapaan ng loob na ating natatamo sa pagkakaalam na nasa  panig natin ang Diyos at binabantayan at ginagabayan niya tayo, 24 oras, 7 araw sa isang linggo.

At kahit na ako ay nakagawa ng maraming mga pagkakamali sa aking buhay, kapuwa malaki at maliit, katulad ng karamihan sa atin, subalit isang bagay na sinisikap kong huwag maging ay isang taong mapagpaimbabaw. Lagi kong naiisip kung gaano kahirap na gumawa ng mali at pagkatapos ay magpanggap buong panahon na parang ang Diyos ay lugod na lugod sa akin. Mamimili lang ako ng isa, maaari kong iwanan si Jehova at huminto na lang sa pagsasalita tungkol sa kaniya kung hindi ko naman kayang mamuhay ayon sa kayang mataas na mga pamantayan o sisikapin kong gawin ang tama habang pinaglilingkuran ko siya at ipinangangaral ang kaniyang pangalan sa madla. Hindi ko maguni-guni ang kasanayan at talento ng mga tao na hayagang lumalabag sa mga batas ng mga Kasulatan sa salita at gawa at pagkatapos ay magkaroon ng napakatinding lakas ng loob na ihayag ang pangalan ni Jehova na para bang isang anghel mula sa langit. Ibang klase at kahanga-hanga ang abilidad nila sa paggawa ng dalawang magkaibang magkaibang bagay ng sabay! Kaya nilang magkaroon ng dalawang pamumuhay o higit pa nga. Marami sa mga nagaangking mga lingkod ng Diyos, o mas madalas yaon pang mga nagaangking itinalaga ng Diyos sa mga posisyon ng awtoridad ang nag-iisip na sila ay walang iba kundi mga artista at ang mundong ito ay ang kanilang entablado. Sila ay masayang masaya na sa paggawa lamang ng kanilang trabaho ng regular na pagpapabango ng kanilang mga pangalan at pagtatago ng kanilang tunay na mga pagkatao habang naghahanda ng bitag para sa mga bago nilang biktima. Ang pagtatanghal ng mga artistang ito ay nararapat bigyan ng mga parangal yamang madalas ay lubha itong kapani-paniwala, labis na nakakukumbinsi anupat sila ay nararapat na bigyan ng standing ovation. Hindi ko alam kung papaano ko magagawa iyon. Wala akong masabi sa kanila. Talagang napakahusay nila. Hindi ko maiwasang mapaisip kung papaanong may mga taong sabay na nagagawang maging ubod nang sama at pagkatapos ay mapagmukha ang kanilang mga sariling para bang mga napaka-babanal. Baka iniisip nilang napakahina at napakabagal ng Diyos na Jehova sa pagpaparusa anupat kapag sumapit na ang panahon upang parusahan sila ay matagal na silang patay. O baka naman sadyang hindi lang sila naniniwala sa kaniya man lamang. Sinong nakaaalam? Ang alam ko lamang ay ito: Ayokong maging tulad nila. Ayokong maiwala ang kaisa-isang pagkakataon ko upang mabuhay habang buhay nang maligaya at normal kasama ng aking mga mahal sa buhay at tiyak namang walang taong nasa katinuan ng isip ang gugustuhing ibigin lamang si Jehova ng pakunwari, yamang alam naman nila ang kinabukasang naghihintay sa kanila sa paggawa ng bagay na iyon.

 “Nakikita mo ba, O anak ng tao, kung ano ang ginagawa ng matatanda ng sambahayan ng Israel sa dilim, ng bawat isa sa pinakaloob na mga silid na may kani-kaniyang rebulto? Sapagkat sinasabi nila, ‘Hindi tayo nakikita ni Jehova. Iniwan na ni Jehova ang lupain.” –Ezekiel 8:12

Oo, maaring hindi nga nila kinatatakutan si Jehova. Maaring hindi rin talaga sila naniniwalang umiiral man lamang siya. Baka iniisip nilang hindi na nila kakailanganing pagbayaran pa ang mga masasamang bagay na ginawa nila. Subalit ang bagay na hindi naisaalang-alang ng mga manggagawa ng kasamaan na nabubuhay ngayon ay kung paanong maaaring iba ang pagkakataong ito, kung paanong ang mga ulo nila ay maaring gumulong nang mas mabilis at mas masakit kaysa sa mga balakyot na nauna sa kanila yamang anumang oras, anumang araw ngayon, ang wakas ay maaaring biglaang dumating. Ang mga tanda ay kapansin-pansin naman at nakalantad sa buong paligid at tiyak na hindi ito isang magandang panahon upang pukawin ang galit ni Jehova. Isang palaisipan kung papaano nagagawa ng mga balakyot na tao na maging lubhang nabubulagan anupat hindi nila makita ang napakalinaw na nagbabadyang mga sinyales na ang kanilang pagsasaya ay malapit nang matapos at mapalitan ng pagdurusa na idudulot ng nag-aapoy na galit ni Jehova. Tiyak na isa itong kalagayan na hindi gugustuhing kalagyan ng sinumang taong may katinuan sa espirituwal.


Pagpapanatili ng Pinakamainam na Kalusugan sa Espirituwal sa Lahat ng Panahon

Ang ating panghahawakan sa ating katapatan sa Diyos ay mahirap ngayon higit kailanman. Ang mga pag-uusig at pagsubok ay dumarating sa mga tunay na lingkod ng Diyos mula sa lahat ng direksyon. Katulad ito ng pagkakabaril gamit ang isang machine gun, kung saan minsan ay wala ka nang oras na magpahinga pa bago ka muling tamaan ng mga bala. Kaya naman ang malahiningang uri ng kaugnayan ng isa kay Jehova ay hindi kailanman magiging sapat upang makatulong sa isa na mapanatili ang kaniyang katapatan sa ganitong uri ng daigdig, sa ganitong uri ng panahon. Sa kabila ng pagpapamalas ng mahabang pagtitiis, pasensiya, at pagbabata ng mga pag-uusig at ng katampalasan ng mismong mga lalaking nagaangking mga pastol ng Diyos, kailangan rin nating mapanatili ang ating katapatan at ang ating mabuting kaugnayan sa Diyos sa isang marumi at salat sa moralidad na daigdig na ito.

Upang mapanatili ang ating mabuting kaugnayan sa Diyos, kailangan na isa tayong multi-tasker yamang ang trabaho natin rito ay hindi lang basta maghintay nang may pagtitiis at batahin ang lahat ng mga paghihirap. Maaring ikaw na ang pinaka-matiisin at mapagbatang lingkod ng Diyos sa mundo subalit isang araw, sa isang kisap mata, maaari kang mahulog sa silo ng kasalanan katulad ng imoralidad o materyalismo halimbawa na, at maaaring maiwala mo ang lahat. Hindi ka maaaring magpahinga o sabihin mo sa Diyos na ikaw ay pagod na at baka naman puwedeng magpabaya na tayo sa ating pagiging mapagbantay ng kahit na isang sandali lamang at magrelaks. Hindi natin maaaring sabihin sa Diyos na bigyan tayo ng diskwento mula sa mga pagsubok at suliranin katulad ng may kamalian kong ginawa noon yamang naniniwala tayo na dumanans na tayo ng higit pa sa pagdurusa na dapat nating danasin. Bilang isang Kristiyanong mananamba ng tunay na Diyos- alam natin na dapat ay handa tayo sa pakikipagdigma sa lahat ng oras. Hindi natin alam kung kailan darating ang mga problema, pag-uusig at mga tukso at ang pagkakaalam natin sa bagay na ito ay dapat na magtulak sa atin upang gawin ang ating buong makakaya araw-araw nang sa gayon ay hindi natin mabigo ang Diyos. Ang Diyablo at ang mga demonyo ay napaka sigasig at lubhang pursigido sa kanilang layunin ng paghatak sa pinakamarami sa atin na maaari nilang hatakin patungo sa paghatol, na ipagpapalagay kong ang tanging nakakapagpalubag sa kanilang mga loob.

Ang buhay ng isang Kristiyano ay napakalupit, hindi natin maikakaila iyon at ang tanging paraan lamang na maaari tayong makatawid sa kabilang panig ay sa pamamagitan ng pagdaan natin sa lahat ng kasamaan at pinakamasasaklap na mga karanasan.

Naalala ko pa ang isang napakagandang pahayag na ibinigay ng isang kapatid sa aking kongregasyong pinagmulan, mga 10 taon na ang nakakalipas. Ang tema ng pahayag ay tungkol sa tinatawag na “sweet persecution” o matamis na pag-uusig. Ikinuwento ng speaker ang tungkol sa isang unggoy na matapang at matiyagang kumapit sa puno habang ang malalakas na hangin ay humahampas at patuloy na yumanig sa puno patungo sa kaliwa at patungo sa kanan. Kahanga-hanga siyang nakakapit nang nakapakatagal sa kabila ng pagdaluhong ng malakas bagyo. Subalit nang lumipas ang masamang panahon, ang malamig na hangin ay humihip, ang unggoy ay nakatulog, siya ay nakabitaw sa puno, nahulog at namatay. Ano ang aral ng kuwento- maaaring napakahusay natin sa pagbabata ng mga pag-uusig at pagsasakripisyo para sa Diyos subalit kung hindi natin magagawang manatiling mapagbantay at alerto sa lahat ng panahon, maaari nating maiwala ang lahat dahil sa kasalanan. At ang lahat ng ating mga pagsisikap para sa Diyos ay maglalahong parang bula, ganoon lamang kabilis.

Maaaring tawanan lamang ng iba ang mga sanaysay na tulad nito, na nagpapaalala sa atin tungkol sa mga pangunahing simulain ng Bibliya subalit ang talagang nakakatawa dito ay kung paanong ang mga waring mga banal pa ang siyang sumasablay nang malubha sa pagsunod sa mga pinakasimpleng kautusan ng Diyos. Ang gayong uri ng kaisipan, ang pagkakaroon ng labis na tiwala sa sarili at pagiging kampante ng isa ang siyang nagpapawawalang bisa sa maraming taon ng tapat na paglilingkuran ng isa sa Diyos, yaong kaisipan na masyado na tayong maygulang sa espirituwal at napakahusay pa nga sa malalalim na kaalaman sa Bibliya na pumapalya na tayong maging mapagbantay sa ating pag-iisip at pag-kilos hanggang sa umabot na ito sa kasukdulan.

Ang kasalukuyang klima sa mundong ito ngayon na nilikha ng mga mapamukaw sa sekso at erotikong tema ng mga sikat na mga pelikula, mga bastos at mahahalay na mga awitin, mga imoral na tema ng mga aklat at ang pagbaba ng moralidad ng sangkatauhan sa kabuuan dahil na rin sa impluwensiya ng Diyablo at mga kasabwat nito, kasama na rin ang ating likas na tendensiyang magkamali na malalim nang nakaukit sa bawat isa sa atin, makadiyos man o hindi ay isang sakdal na recipe ng kapahamakan na umaakay tungo sa kahatulan. At upang makapanaig mula sa lahat ng ito, ang isa sa pinakamahalagang dapat nating gawin ay sundin ang utos ng Bibliya na: “Patuloy na subukin kung kayo ay nasa pananampalataya, patuloy na patunayan kung ano nga kayo.” – 2 Corinto 13:5

Sa isang nakalalasong mundo tulad nito, kung saan halos lahat ng ating naririnig, nakikita o nababasa ay umuudyok sa atin upang gawin kung ano ang mali, napakahalaga nga para sa atin na umasa kay Jehova at buong pusong aminin sa kaniya at sa ating mga sarili araw-araw na hindi natin magagawang makapanatiling tapat sa kaniya kung wala ang tulong niya. Gaya ng Salmista sa Bibliya, dapat na regular tayong makiusap sa Diyos para sa kaniyang tulong upang dalisayin ang ating mga puso at isip at alisin sa atin ang anumang maling mga kaisipan na maaaring magdulot ng ating pagbagsak  sa di kalaunan. –Awit 26:2

Ang hamon para sa akin, sa aming pamilya at para sa lahat ng mga Saksi sa mundo ngayon, lalung lalu na para roon sa mga itinulak palabas ng mga kongregasyon o para roon sa mga hindi na nakadadalo ng regular sa mga pagpupulong, ay hindi lamang basta mapanatili ang kanilang pananampalataya sa Diyos sa kabila ng lahat ng kasinungalingan at kawalang katarungan ng liderato ng Organisasyon at ng mga nangungunang mga lalaki nito, kundi na sundin rin ang utos ng Bibliya at gawin ang ating pinakamainam “upang sa wakas ay masumpungan niya kayong walang batik at walang dungis” habang may pananabik nating inaasam ang pagdating ng dakilang araw ni Jehova. Bilang mga indibidwal na nagpapahayag ng pangalan ni Jehova, hindi natin dapat na ipagwalang bahala ang pananagutan na kaakibat ng pagkakaalam natin ng kaniyang pangalan, ang pribilehiyo natin na ipahayag ang kaniyang kalooban at ang katotohanan na anuman ang ating gawin ay tiyak na magkakaroon ng epekto sa Kaniyang banal na pangalan na tiyak na pagsusulitan natin.


“Siyang Nag-iisip na Nakatayo Siya ay Mag-ingat Upang Hindi Siya Mabuwal.”

Ang dami ko nang nalampasang mga pagsubok, ang dami kong kamangha-manghang bagay na nagawa para kay Jehova, ang dami kong isinakripisyong mga oportunidad sa sanlibutang ito para sa kaniya sa kabila ng pang-aabuso sa akin ng mga elder at pagpapatapon sa amin sa labas ng kongregasyon. Ang galing galing ko; kakamayan ko ang aking sarili. Tapos na ang trabaho ko rito at ako at ang aking buong pamilya ay mayroon nang mga ticket para sa kaligtasan hindi ba?? HINDI. Napakalayo niyaon sa katotohanan. Ang ating pakikipaglaban upang manatiling matapat kay Jehova ay hindi matatapos hanggang sa malampasan natin ang pagsubok sa dulo ng 1000 taong paghahari ni Kristo at malamang maging pagkatapos niyaon. Ang ating mabuting kaugnayan sa Diyos ay isang bagay na dapat nating pagsikapan nang patuluyan, araw-araw. Hindi tayo makakakuha ng bakasyon mula sa bagay na ito. Kaya nga ngayong araw ay babasahin natin ang Bibliya, mananalangin nang matiyaga at maraming ulit ngayon, mangangaral tayo tungkol kay Jehova at paglilingkuran siya ngayon, gagawin natin ang ating buong makakaya upang labanan ang mga tukso ngayon at bukas ang rilo ay muling uurong at panibagong araw nanaman iyon ng pakikipagpunyagi na kailangan nating mapagtagumpayan nang paulit-ulit. Tunay ngang walang pahinga para sa mga matuwid. Walang ligtas na panahon na maaari tayong maging ligtas sa kabila ng pagiging pabaya, hindi ngayon at malamang hindi rin sa malayong hinaharap. Wala nang iba pang mas mainam na panahon upang patibayin ang ating pananampalataya at palakasin ang ating mga kahinaan kung hindi ngayon, ngayong araw na ito at bawat araw pagkatapos nito. Ang pintuan patungo sa Gehena ay laging nakabukas at ang kaalaman na dapat na magpanatili sa ating gising at alisto ay ang katotohanan na hindi naman laging yaong mga nagsimulang balakyot ang siyang napapatapon rito kundi may mga pagkakataon kung saan ang minsang matuwid subalit hindi maingat na indibidwal ay maaari ring humantong roon. 

Ang paggawa ng kasalanan ay maaaring nakakahumaling at maaaring maikumpara sa pagkain ng isang sikat na tsitsirya na may katagang “once you pop, you can’t stop” o sa madaling salita, kapag natikman mo na ito ay mahihirapan ka nang tigilan ito. At iyon ang paraan kung papaanong ang isang matuwid subalit pabayang tao ay maaaring mahulog sa silo ng kasalanan at hindi na makapanumbalik pa upang maligtas.

Naobserbahan namin na yaong mga madalas na nahuhulog sa silo ng mabigat na kasalanan ay hindi naman laging yaong mga baguhan na walang regular na programa ng personal na pag-aaral sa Bibliya o yaong mga hindi gaanong masisigasig sa paglilingkuran, kundi minsan sila yaong mga beterano, yaong mga matatagal na sa katotohanan at yaon pa ngang mga nabigyan ng pananagutan sa kongregasyon o maging sa labas nito, gaya ng inaangkin ng ilan. Bakit? Sapagkat miyentras na marami tayong ginagawa para kay Jehova, habang tumatagal tayo sa paglilingkuran sa Diyos at nagsasakripisyo para sa kaniya at yaong mga nangunguna sa bayan ng Diyos ang siyang pinakapaboritong puntiryahin ng kaaway. Sila yaong mga nagsikap nang lubusan, tinukso nang maraming ulit at nanaig, subalit minsang hindi naging maingat at nasalisihan ng kalaban. Habang lumilipas ang panahon, yaong mga naglingkod sa Diyos ng matagal nang panahon at nakapagpanatili ng kanilang katapatan ay maaring maiwala na ang kanilang pagiging alisto sa pagiging mapagbantay laban sa mga panganib sa kanilang espirituwal na kalusugan, na lubusang nagtitiwala sa kanilan sariling mga puso, na nag-iisip na sila ay masyado nang malalim na nakatanim sa espirituwal para mahulog sa kasalanan. At hindi nga ba mas masakit at mas nakaiinsulto kung ang isa na nanatiling tapat sa Diyos sa loob ng mahabang panahon at nangunguna pa man din sa kaniyang bayan ang siya pang maaagawan ng buhay na walang hanggan? Tiyak na iyan ang magpapaligaya sa kaaway. Kaya para roon sa mga nangunguna o sa mga nag-iisip na sila ay beterano na sa paglilingkuran sa Diyos ay dapat na mag-ingat ng doble, kung sila ay hindi pa nahuhulog. Para naman roon sa mga nakagawa ng kasalanan at dinisiplina, yakapin ninyo ang disiplina sapagkat iyon ang paraan ng Diyos ng pagpapakita ng kaniyang pag-ibig at iyon din ang tanging paraan na maaari ninyong muling makamtan ang kaniyang pag-sangayon at mailagay ang inyong mga pangalan sa aklat ng buhay. Para naman sa mga napapaisip kung bakit mayroong mga tao na tila ba hindi naparurusahan o waring laging nakaliligtas mula sa disiplina, kahatulan na ang naghihintay sa kanila kung kaya wala nang iba pang dahilan kung bakit sila dapat pagkaabalahan pang ituwid ni Jehova, yamang hindi naman na sila maililigtas pa, sa madaling salita wala na silang pag-asa.

Konklusyon

Imposible para sa akin na isulat ang sanaysay na ito nang hindi inaatake ng nerbyos o panic attack. Ang temang ito ay isang bagay na ayoko sanang talakayin subalit kailangan kong gawin.

Ang pagkahulog sa bitag ng malubhang kasalanan ay lubhang nakakatakot dahil katulad na katulad ito ng isang awitin na may linyang, “It can happen to anyone of us” o sa wikang Filipino kung isasalin ng tuwiran ay nangangahulugan ng: “maaari itong mangyari sa kahit na kanino sa atin.” Maaring ngayon ikaw ang mahulog, bukas maaaring ako naman. Kung hindi tayo mag-iingat at kung hindi natin mapapalakas ang ating mga kahinaan bago dumating ang mga tukso, napakaliit ng tyansa nating makaligtas.

Isinulat ko ang sanaysay na ito lalu na para roon sa mga hindi na aktibo sa pagdalo sa mga pagpupulong o para roon sa mga natisod at nawalan na ng tiwala sa Organisasyon subalit nagsisikap pa ring manatiling tapat kay Jehova, yamang ang mga katulad natin ang siyang mas malaki ang tyansang mahulog sa mga espesyal na inihandang patibong ng kaaway.

Ang paggawa ng kasalanan ay maikukumpara nga sa paggamit ng credit card: “Enjoy ngayon, bayad mamaya.” Marahil ay nagtataka rin ang ang ilan inyo kung bakit para sa iba tulad ko ay napakabilis dumating ng bill para sa aking mga pagkakamali gaano man ito kaliit. Para bagang expedited ang shipping. Dala dala ito ng jet plane at maikukumpara sa serbisyo ng FedEx Express yamang dumadating ito kaagad-agad habang para sa karamihan, ang bill para sa kanilang mga kasalanan ay parang ipinadadala gamit ang pinakamurang postal na koreo lamang at pagkatapos ay bumabiyahe ito sakay ng isang maliit na bangka na tumatawid pa mula sa kabilang panig ng daigdig at kapag sa wakas ay dumating na ito sa bansang patutunguhan, ito naman ay nadedelay ng mabusising inspeksiyon ng mga tauhan ng customs at pagkatapos nitong dumating sa lungsod na patutunguhan ay malalaman mong baliwala rin pala ang sulat sapagkat mali ang nailagay na pangalan ng tatanggap nito o sa madaling salita ay hindi ito dumarating. Sa loob ng mahabang panahon, halos ganoon ang naging kalakaran. Ang mga balakyot ay panatag sa habang panahon, laging madali ang buhay ayon nga kay Asap. Subalit para roon sa mga naririto at nabubuhay sa panahong dumating ang panginoong Jesus, iba ang magiging istorya nila yamang ang bill ng lahat ng mga tao sa kanilang mga paggawi ay darating nang sabay sabay. Sa pagkakataong ito, ang balakyot ay hindi na makaliligtas pa mula sa kaparusahan.

Karamihan sa aking mga isinusulat ay hango sa amin mismong mga personal na mga karanasan at ang sanaysay na ito ay hindi naiiba. Kinailangan kong matutunan sa masakit na paraan kung paanong ang hindi pagiging maingat at mapagbantay sa ating mga sarili sa espirituwal ay maari nating pagbayaran nang matindi. Hindi ko pa nga makikita ang pagiging seryoso ng kalagayang kinalagyan ko kung hindi pa ako itinuwid at dinisiplina ng Diyos upang ipaunawa sa akin na aking pagiging pabaya ay umakay sa akin sa isang napakamapanganib sa sitwasyon, na nagpapasalamat akong iniligtas niya ako mula roon. Malamang nga na nakapagtatag ako ng isang kapuri-puring rekord ng katapatan pagdating sa pagbabata ng mga pag-uusig at mga  kawalang katarungan na ipinaranas sa amin subalit ako naman ay pumalya sa pagiging mapagtiwala sa tao na muntik ko nang naiwala ang aking pagkakataong mamuhay sa paraisong lupa kasama ng aking pamilya. Napaka walang karanasan ko upang paniwalaan ang sinasabi nga mga tao kung sino talaga sila. Napakahangal ko para magpamalas ng ganoon katinding kabaitan sa isang taong maliwanag namang nais lamang akong pagsamantalahan. Dapat ay agad na akong umalis at nagpakalayu-layo noong una ko pa lamang mapansin ang sinyales ng panganib subalit sadyang ayoko lamang paniwalaan na magagawa iyon ng isang taong wari bang napaka banal at napaka maka-diyos. At dahil sa aking kapabayaan ay naparusahan ako at patuloy kong pinagbabayaran ang aking kamalian. Mas mabuti na lang din ang ganito, na ibaba ako ni Jehova kaysa naman sa maiwala ko ang lahat at mapatapon ako sa Gehena. Lagi itong ipinaaalala sa akin ng aking asawa. Masakit man ang disiplina ni Jehova, ito naman ay pagpapakita ng pag-ibig sa kaniyang bahagi, na tutulong sa atin upang makabalik tayo sa tama at matuwid na landasin bago pa man tayo higit na maanod palayo.

“Maglagay ka ng bantay, O Jehova, para sa aking bibig; Bantayan mo ang pinto ng aking mga labi. Huwag mong ikiling ang aking puso sa anumang bagay na masama, Upang magsagawa ng kahiya-hiyang mga gawa sa kabalakyutan Kasama ng mga taong nagsasagawa ng bagay na nakasasakit, Upang hindi ko kainin ang kanilang masasarap na pagkain. Saktan man ako ng matuwid, magiging maibiging-kabaitan pa nga iyon; At sawayin man niya ako, magiging langis pa nga iyon sa aking ulo, Na hindi tatanggihan ng aking ulo.” –Awit 141: 3-5

Sadyang napakaraming iba pang kaakibat ng buhay ng isang Kristiyano kaysa sa inakala ko. Ito ay isang buong panahong trabaho na walang anumang mga bakasyon o sick leave. Walang kahit isa man lamang sandali na maaari tayong huminto sa pagiging mapagbantay. Ang kaaway at ang kaniyang mga kasabwat ay laging nagmamatiyag, naghihintay at naghahanap ng anumang pagkakataon na maaari nilang samantalahin upang subukin, tuksuhin at hilahin tayong pababang kasama nila. At kahit na gaano pa kalaki ang naipon na natin sa langit, sa isang iglap, sa isang kisap mata, maaari nating maiwala ang lahat.

Maliwanag,

 walang pahinga para sa mga matuwid.




Sunday, May 7, 2017

There is No Rest for the Righteous

(Because the Wicked Does Not Rest)

the time that we are presently living in is not different than before God destroyed Sodom and Gomorrah

After everything me and my family went through all these years, I thought that I could somehow sit down and relax. I assumed that perhaps I've seen the worst of things, like since I've had more than enough of my fair share of fiery trials and persecution, perhaps Jehovah would not allow any big problem to plague us anymore. But difficulties, persecutions and trials are given so generously to God's already suffering servants like a TV shopping commercial that when you thought you have already seen everything, at the end of each segment you will hear, "but wait, there's more!"

The very difficult but not so shocking reality is that this world we are currently living on is a sick sick world. This place is literally a playground for the demons and their human cohorts and a torture chamber for all the honest-hearted righteous ones who only want to always do what is right and pleasing in Jehovah's eyes to the best of their ability.  If Satan cannot get us to turn our backs on Jehovah through harrowing trials and persecution, he’s going to try and drag us down to the deepest depths of Gehennah using his bait of temptation and sin, most of the time by using our own weaknesses to derail us from the righteous path.

What is really scary for true Christians is that no matter how long you have served God or no matter how much you have sacrificed for Him, the fact remains that with one wrong move, with one wrong decision, one moment of carelessness and miscalculation, you could lose everything- including your place in paradise or your place in heaven. And the present environment in this world today only creates an even more challenging situation for all those who want to keep their godly integrity.  The time we are currently living in now is no different than the time before God destroyed Sodom and Gomorrah- a land filled with grossly perverse inhabitants.


Today, humanity's moral compass has been so dysfunctional that majority of the people no longer have regard for what is right or wrong. Many people have no regard for their fellow human beings either.  They make their own rules and they give their own definition of what is good and bad. The lack of high moral standards of many could be compared to a plague. It is similar in the way that it is very contagious for people with low spiritual immune systems and once you contract it, it is very hard to get back to optimum spiritual health; in many cases it is fatal. But what is more scary is that this plague of immorality does not only affect those who are weak in faith but those who are simply careless and choose to continuously expose themselves to the contagious virus and its carriers. Many people around us, even those who have a longstanding good record of faithfulness are not at all immune from having their integrity to God compromised and from being a carrier infecting others with their distorted moral compass.


Eager, Lustful Horses

I don't know what's in the air but so many people now have become so obsessed with sex, it doesn't even apply to teens going through hormonal changes anymore. The very strong urge of the flesh is seen both in the youth and disturbingly, even to those who seem too old for those desires. The trend now is like what we would read in Jeremiah 5:8 when the Bible mentioned that people then were like "eager, lustful horses, each neighing after another man's wife."  I cannot imagine living in an era where people no longer even have the shame to reveal their untamed desires. But here we are. You could go out one day to simply buy a meal at a nearby restaurant and someone approaches you to ask for your name and other personal details and blatantly offer you their indecent proposal. One time (among the others) I was with my husband having dinner at a coffee shop just the other day and an old man interrupted our conversation and kept on hinting that he liked me and maybe he could get me to agree to sleep with him. (Mind you I haven’t even brushed my hair, I was sick, I looked sick and I was wearing decent clothes.) And if you think you can succeed in your chosen field with your hard earned credentials and exceptional abilities, you are awaken to the disturbing truth that the short cut to such a job comes with a price- removing your clothes.  You can go and attend a Kingdom Hall meeting and the environment may not at all be that different, of course most probably it will happen in a more subtle way. Or perhaps you could go in to one of the seemingly holy websites proclaiming "Jehovah! Jehovah!" here and there and yet the very people who use his name very often are the very ones who profane it by their sickening animalistic desires and when you say no and question their actions, you're kicked out of the club and ostracized and discredited as a bitter, envious, delusional person suffering from a personality disorder just because you said no to doing what is wrong. 

And just like the usual trend widespread  in the congregations today, once the victim speaks out, the victim's credibility is automatically undermined. The perpetrator, who most usually is also one of the leading men, is then made to appear as the victim and the victim who is already suffering at the moment, will receive even more hate and injustice after having his name tainted so that no one would believe the victim's claims. Same old sickening modus operandi. 

When worldly people, as JWs often call non-believers, act in such an unacceptable way we are so quick to point out: “Well this person doesn’t know the Bible truths, this person doesn’t know Jehovah, this person is worldly, what should we expect?” But when it is the very people who uses the name of God in a daily basis, present themselves and preach about the Bible in public who are participating and even pioneering in doing acts of lasciviousness among other filthy deeds, what do we say? Many would be shocked although come to think of it it is not actually a very new thing.  An in-law reminded me recently about how many wicked individuals enjoyed doing detestable things in the eyes of Jehovah in his own very temple.  And that was how many generations ago? How much farther removed is mankind now from perfection, how much more disturbing can seemingly god fearing people behave? You think the not so secret homosexual and bisexual sessions in Bethels is enough? I don’t think so.

But really, I just want to know, what is it with Jehovah's name that makes it so attractive to the most evil, self-serving hypocrites that it has been a favorite past time for them, or should I say their fetish, how about their aphrodisiac, to use his name in vain day and night as a means to devour their prey while disguising themselves from what they truly are?  Can you please enlighten me here Jehovah for once and for all, how you could let these things go on for so long? How could you restraint your indignation from all of these perversity? Is it not your name, you yourself being mocked and profaned to the most extreme levels? And can you please let me borrow even just a small percentage of your tolerance? I can’t put up any longer with these gut clenching habits of people, seriously.

 I tried to hold back from asking you to do something because I do not wish to alter whatever your plans are, I did not wish to overstep. But now it has been too much and I know you aren’t happy with it either so now my God, I implore you, Holy and Almighty God Jehovah, Righteous Judge, to please kindly, for your name’s sake take action and bring down the curtains so to speak and put an end to their show!


Contest of Disobedience

“I do not associate with deceitful men, and I avoid those who hide what they are... I have hated the congregation of evil doers; and will not sit with the wicked.” (NWT 2013, KJV)  –Psalms 26:4,5

Similar to what I have written in my previous essay, “Patiently Endure Unfair Treatment”, instead of being rewarded or commended for doing what is right, there are times when our decision to obey Bible principles causes us to be hated and ostracized by people who we once considered as friends and associates. That is exactly what we have experienced a year ago. 


Come to think of it, will I consent to doing what is so wrong in Jehovah’s eyes only to be a part of the “congregation of evil doers? “ Is any group or organization prestigious enough that I would sacrifice Jehovah’s approval just to be a part of it? Never mind. I did not endure and suffer my entire life just to exchange our life and future as a family in paradise earth for a senseless and gross sin and for the approval of pretentious evildoers who cannot do an inch of what Jehovah can do for me. So I accept the hate, the slander, the insults and the mockeries with open arms. If they come from people who have no regard for Bible principles and do not have approval from Jehovah; why should their opinions be of any value to me even?

“They are puzzled that you do not continue running with them in the same decadent course of debauchery, so they speak abusively of you.” -1 Peter 4:4

 Yes it is better for us to be thrown out and cast away again, be slandered and hated exactly just like what our last congregation did to us, than for us to lose our lives and that beautiful future we have always looked forward to. I have somehow gotten used to the trend of being branded as the bad guy when people fail to get what they want from me. But there is nothing more horrifying and unacceptable than how on top of it all, these people could so wrongly accuse that I felt sad and jealous because I failed to take part in their loathsome deed! I cannot imagine how others could be so twisted so as to make themselves believe that I felt deeply crushed because I failed to take home the trophy in their prestigious event, their “contest of disobedience to Jehovah.”  If I ever felt bad about what happened, it was because of seeing someone you once respected fall into a downward spiral motion and render everything he had done for God useless. And how about the feeling of betrayal, being stabbed in the back, being dragged in by someone into doing something only to be left alone mid-air cause you simply aren’t useful for their “other needs.”  Their trophy is all theirs. If I will ever get any recognition, it wouldn’t be for something so gross in the eyes of God. What is so commendable or worthy of envy about committing immorality and destroying the bond of sacred marriage anyway?

 We can rightly say that we are not part of this world, not part of the congregation, not part of any other idolatrous or cult-like religious website out there and that’s fine with us. I never fit in anyway. Our family is living in almost total seclusion and given the current highly immoral climate of the world, I guess it is better that way. Better be alone than in bad company as the saying goes. We can and we have given up so many things in this world for the better things, the permanent happiness, the greater blessings that we are hoping to receive in Jehovah’s new world. If the end is really just around the corner, which sure looks like it, then perhaps we can wait a little more.

Perhaps people never liked me and never regarded me as “cool” because I have always been wimpy... wimpy in a way that I’ve always feared doing something wrong, wimpy because I fear failing Jehovah, wimpy because I never had the guts to challenge Jehovah by living a double life despite pressure from relatives and acquaintances. I’d have to admit though that many years ago when I was very young, I failed Jehovah and succumbed to serious wrongdoing and perhaps that is the reason why I have nightmares in my sleep, always fearing that I would be ensnared again into failing God and lose the future I have worked so hard for and his approval which is the only thing giving me peace of mind day and night. I know exactly how it feels like to be ignored by Jehovah, like the doors of heaven are closed shut to my prayers. I know how his displeasure feels and it is something so horrible and so tormenting, it would leave you scarred and traumatized for a long time. There is no sin so worth losing the joy and tranquility that comes with knowing that we have God on our side, watching us and guiding us 24/7.

And although I’ve made mistakes in my life, big and small, just like all of us here, but one thing I try to not become is a hypocrite. I always found it extremely difficult to do something wrong and pretend all the while like God is pleased with me. It’s either I leave Jehovah and cease speaking about him if I cannot live up to his high standards or I try my best to do what is right while I serve him and preach His name publicly. I cannot imagine the skill and talent of people who can blatantly go against the Bible’s rules both in words and in action and have that stunning audacity to proclaim Jehovah’s name like an angel sent down from the heavens. Their ability at multitasking is commendable! They can live double lives, or maybe more. Many who claim to be servants of God and most usually those who claim to be appointed by God into positions of authority seem to think that they are nothing but actors and this world is their stage. They are more than happy with simply doing their job of regularly airbrushing their true character while setting the perfect trap for their new victims. The performances of these actors are all worthy of awards, so believable at times, so convincing they deserve a standing ovation. I don’t know how I can do that. I got to hand it out to them. They are really good. I’m puzzled at how people could be so great at being so evil and looking so holy at the same time. Maybe they think Jehovah is so lame and so slow in punishing that by the time they receive their bill for the wicked things that they’ve done, they are long dead. Or maybe they simply do not believe in Jehovah at all. Who knows? What I do know is this: I do not want to be like them. I do not want to lose my only chance at living forever happily and normally with my loved ones and definitely no sane person who truly loves Jehovah would want to only love Jehovah pretentiously knowing what awaits them at the end.

“...Son of man, do you see what the elders of the house of Israel are doing in the darkness, each one in the inner rooms where his idols are displayed? For they are saying, ‘Jehovah is not seeing us. Jehovah has left the land.” –Ezekiel 8:12

Yes, they may not fear Jehovah. They may not believe in his existence at all. They may think that they will never have to pay for the bad things that they have done. What evil doers living today may have forgotten to take into account though is how this time it could be different, how this time their heads could roll so much faster and more brutal than their predecessors given that at any given time, at any day today, the end could suddenly arrive. The signs are everywhere and there is no doubt that now is surely a very bad time to induce Jehovah’s anger. It is puzzling how the wicked could be so deluded so as not to see the clear ominous signs that their partying is soon to be over, replaced by the torment that will be caused by Jehovah’s fury.  It is definitely not a situation any spiritually sober person would want to be into.


Maintaining Optimum Spiritual Health at All Times

Holding on to our integrity to God is harder now more than ever. Persecutions and trials come at genuine servants of God from all directions. It is like being shot by a machine gun, where sometimes you've got no time to rest between being hit by the bullets. That is why a so-so kind of relationship with Jehovah can never be enough to help anyone survive with their integrity intact in this kind of world at this kind of time. On top of practicing long suffering, patience and endurance from persecution and from the lawlessness of the very men who claim to be shepherds of God, we as well have to maintain our integrity and maintain our good relationship with God in an unclean and morally deprived world.

Maintaining a good relationship with God requires us to be a multitasker because our job here is not just to patiently wait and endure all hardships. You could be the most patient and long suffering servant of God in this world and yet one day, in a flick of an eye, you could fall into the snare of sin like sexual immorality or materialism for example and you lose it all. You don't get to rest or tell God you're tired and maybe you could let down your guard for a moment and relax. You can't tell God to give you a discount card from trials and problems like I wrongly but understandably did in the past because you believe that you have had more than your fair share of suffering. As a Christian worshipping the true God- you know that you need to be ready and prepared for battle at all times. You do not know when problems or persecution or temptations might arrive and that knowledge should drive us to do what we can every day to make sure we don’t fail God. The Devil and his demons are very zealous and are very determined in their goal of bringing as many of us as they can with them, to doom, which I can only assume is the only thing that makes them feel better.

The life of a Christian is brutal, you can't sugarcoat that and the only way you could get to the other side is through- you have to go through it all, through all the bad and the worse and the worst.

  I remember one beautiful talk a brother gave in my mother congregation around 10 years ago. I still have my notes on that talk. The topic was about what is called "sweet persecution." It was about a monkey who bravely and patiently held on the tree branch while the strong winds were violently and relentlessly rocking the tree he was in back and forth. He admirably held on for so long despite being swayed on and off by the storm. But then when the storm passed and the cool wind blew, he fell asleep, fell of the tree and died. The lesson of the story- we can be so good at enduring persecutions and sacrificing for God but failing to maintain alertness and caution at all times, we could lose everything to sin. And all your hard work for God goes down the drain and evaporates, just like that.

Others can laugh hysterically at essays like this, reminding us about the basics but what is really laughable here is how the seemingly most holy ones fail terribly at obeying the simplest of God's commandments. And that disturbing knowledge is basically what inspired me to write this essay. It is that manner of overconfidence that nullifies the long years of one's faithful service to God, the thought that we are too spiritually matured and even exceptionally knowledgeable in deep Biblical teaching that many fail to remain watchful of their thinking and actions until it hits the tipping point.

The current climate in the world today created by the provocative and  erotic nature of famous movies, explicit sexual perverse songs, immoral themed books, and mankind’s overall moral deterioration influenced by the devil and his cohorts partnered with the fact that engraved deeply on each one of us, godly or not, is the tendency to sin is a perfect concoction of danger that leads to doom and in order to win against all, one of the most important things to do is to follow the Scripture's advice to  Keep testing whether you are in the faith, keep proving what you yourselves are.”- 2 Corinthians 13:5

In a toxic world such as this, when almost everything we hear, we see or we read influences us to do what is bad, it is very vital for us to rely on Jehovah and whole heartedly admit to him and to ourselves on a daily basis that there is no way that we can remain loyal to him without his help. Like the Psalmist in the Bible, we should regularly and kindly ask God's help to detoxify our minds and hearts and to clear us of wrong thoughts that could sooner or later lead to our downfall.  –Psalms 26:2

The challenge for me, for our family, for all the Witnesses in the world today and most especially for those who were pushed out of the congregations or for some reason no longer attend meetings regularly is not just to keep their faith in God in spite of all the lies and injustices from the leadership of the organization and from their leading men, but also to follow the Bible’s admonition to do our utmost “to be found spotless and unblemished” while we are eagerly anticipating the arrival of Jehovah’s great day. As individuals proclaiming the name of Jehovah, we should not take lightly the responsibility that comes with our knowing him, our privilege of proclaiming his will and the fact that whatever we do surely reflects on his divine name that we will ultimately be held accountable for.


“Let the One Who Thinks He is Standing Beware that He Does Not Fall”

So I passed so many tests, I’ve done so many unbelievable things for Jehovah, I’ve sacrificed so many opportunities in this world for him despite of being abused by the elders and being thrown out of the congregation. I'm so good; I'll give myself a pat on the back. My job here is done and me and my family are now handed our tickets to salvation right?? NO. That's far from the truth. Our battle to remain faithful and loyal to Jehovah does not end until we pass the test during the end of 1000 years of Christ's reign and perhaps even after it. Our good relationship with God is something that we need to work on continuously and constantly, on a daily basis. It's something we can never take a vacation from. So we read the Bible today, we pray several times, fervently today, we preach and serve Jehovah today, we try our best to avoid and fight temptations today and tomorrow the clock resets again and it's a new round of battle we would have to win again and again.  There is no rest for the righteous. There is no safe period of time where we could be safe despite being careless, not now and perhaps not in even in the distant future. There is no better time to fortify our faith and work on strengthening our weaknesses than now, today and every day after that. Gehennah's door will always be open and the fact that should keep us awake is that it's not always necessarily the ones who started out wicked who are sent to it, but sometimes a person who was once righteous but careless may end up there as well. 

Sinning can be addicting and could be compared to eating a famous brand of snack, "once you pop, you can't stop." And that is how a righteous but careless person could fall into the snare of sin and not be able to turn back and be redeemed.
From what we have observed, those who often fall to the snare of serious sin are not the newbies who have poor personal study habits or who aren’t that zealous in preaching, but sometimes they are the veterans, the seniors who have had more experience in faith and those who were given responsibility in the congregation or even outside, as some claim. Why? Because the more we do more for Jehovah, the longer we have served and sacrificed for him and those taking the lead over God's people are the enemies' favorite preys. They are the ones who worked so hard, were tempted a lot of times, succeeded a lot of times but perhaps were caught off guard at some point. As time pass many who have served God faithfully for a long time may begin to lose their vigilance in guarding against dangers to their spiritual health, trusting their own hearts, believing that they are already too deeply rooted spiritually to fall down. And wouldn't it be more painful and insulting if someone who has remained loyal to God for a long time and was even taking the lead among his people would be the one who would be robbed of a future of eternal life? That is exactly what would make the enemy happy.  So those taking the lead or those who consider themselves veteran in serving God should double up their guards, if they haven't fallen yet. For those who failed and are disciplined, embrace the discipline for it is God's way of showing his love and it is the only way you could regain his approval and get your names listed in the book of life. For those wondering why there are those who are never disciplined or seemingly always get away, condemnation is what awaits them and so there is no other reason why Jehovah does not bother correcting them, it is simply because they can no longer be helped.


Conclusion

It was impossible for me to write this essay without having a panic attack. This is a topic that I hate to discuss but need to. 

Falling into the snare of serious sin is extremely frightening because it is exactly as the line in a song goes, "it can happen to anyone of us." Today it could be you, tomorrow it could be me. If one does not take precaution and patch up their weak spots before temptations arrive, the chances of them making it are very low.

I wrote this article especially for those who are no longer actively attending meetings or are somehow disheartened with the Organization but still try to remain faithful to Jehovah because it is people like us who are at greater risk of falling victim to the enemies' personalized and individualized schemes and snares.

Sinning may be compared to using a credit card: "Enjoy now, pay later." You may wonder though why for some such as myself, the bill for my trespasses no matter how small, is expedited. It travels through a jet plane and you can compare it to FedEx Express as it arrives very quickly while for the majority, the bills for their sins are seemingly sent only through generic postal mail and travels through a tiny fishing boat, coming from the other side of the world and when it finally arrives at its country of destination, it is held and delayed by a careful inspection of customs personnel and after finally arriving at the city’s post office, you discover that the mail is practically useless since it's  addressed to the wrong person or in short, it doesn't get to the intended recipient. For the longest time that has been the trend. The wicked always have it easy, as Asaph had observed. But for those who will be here when Christ comes, they will have a different story and everyone's bill will arrive all at the same time. This time, the wicked will not escape punishment.

Most of what I write is inspired by our own personal experiences and this foregoing essay is not any different. I had to learn it the hard way that not being careful enough and vigilant in guarding ourselves spiritually could cost us greatly. I wouldn't have seen the seriousness of the situation I was in until God had to discipline me to make me understand that my carelessness has lead me to a very dangerous situation, which I am very  grateful for him that he had saved me from. I may have built/established a commendable record of faithfulness when it comes to enduring the persecution and injustices we were made to suffer but I failed sorely at being too trusting of people that I nearly lost my chance of getting to paradise earth with my family. I was so naive so as to suppose that people are who they really say they are. I was so stupid so as to extend a great deal of kindness to a person who clearly wanted only to take advantage of me. I should have jumped off the ship at the first sign of danger but I simply didn't want to believe that someone seemingly so holy and so godly could do such a thing. And for my carelessness I was punished and I continue to pay the price. It is better this way though, to be brought low by Jehovah instead of lose everything if I get thrown in to Gehennah. My husband has always reminded me of this. Jehovah’s discipline may be painful but it is also an act of love on his part, helping us get back on the right track of living with his approval, before we stray even further.

“Station a guard for my mouth, O Jehovah, Do set a watch over the door of my lips. Do not let my heart incline to anything bad, To share in vile deeds with evil men; May I never feast on their delicacies. Should the righteous one strike me, it would be an act of loyal love; Should he reprove me, it would be like oil on my head, Which my head would never refuse.” –Psalms 141:3-5

There is just so much more to a Christian's life than I expected. It is a full time job with no vacations or sick leaves. There is not one moment where we could afford to let down our guards. The enemy and his cohorts are always on the watch, waiting and looking to seize each and every opportunity to test us and try to drag us down with them. And no matter how much we may have already saved up in heaven, in an instance, in a blink of an eye, we could lose everything. 


Clearly, there is no rest for the righteous.


sigh...



*Tagalog translation underway

(photo credit for the uppermost photo: jw.org)